Αυξημένο αριθμό θανάτων ασθενών με εργαστηριακά επιβεβαιωμένη γρίπη καταγράφουν τα τελευταία στοιχεία επιτήρησης των αναπνευστικών λοιμώξεων στη χώρα. Σύμφωνα με την εβδομαδιαία επιδημιολογική έκθεση του Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ), κατά το διάστημα 2 έως 8 Φεβρουαρίου 2026 καταγράφηκαν 15 νέοι θάνατοι ασθενών με γρίπη, αριθμός αυξημένος σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.

Την ίδια περίοδο αναφέρθηκαν 7 θάνατοι ασθενών με COVID-19, με την εικόνα να παραμένει σχετικά σταθερή σε σύγκριση με τα προηγούμενα στοιχεία. Η θετικότητα στα διαγνωστικά τεστ για τον κορωνοϊό δεν παρουσιάζει σημαντικές μεταβολές, ωστόσο η επιδημιολογική επιτήρηση συνεχίζεται στενά.

Σε ό,τι αφορά τη γρίπη, παρατηρείται πτωτική τάση στη θετικότητα, καθώς και μείωση των νέων εισαγωγών σε νοσοκομεία. Οι εισαγωγές ασθενών με γρίπη ανήλθαν σε 360, έναντι 597 την προηγούμενη εβδομάδα, γεγονός που υποδηλώνει σταδιακή αποκλιμάκωση της πίεσης στο σύστημα υγείας.

Αντίθετα, ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV) καταγράφει σημαντική αύξηση της διασποράς του, τόσο στην κοινότητα όσο και στα νοσοκομειακά δείγματα. Η ανοδική πορεία του RSV προκαλεί ανησυχία, ιδίως για τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, όπως τα βρέφη και οι ηλικιωμένοι.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα στοιχεία από την επιτήρηση στα λύματα. Στην Αττική καταγράφηκε σημαντική αύξηση του ιικού φορτίου της COVID-19, παρά τη σταθεροποίηση των κλινικών δεικτών, στοιχείο που δείχνει ότι η κυκλοφορία του ιού στην κοινότητα παραμένει ενεργή.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η ταυτόχρονη κυκλοφορία γρίπης, COVID-19 και RSV απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση, ιδιαίτερα σε ομάδες υψηλού κινδύνου. Η τήρηση των μέτρων ατομικής προστασίας και ο εμβολιασμός όπου ενδείκνυται παραμένουν βασικά εργαλεία για τον περιορισμό των σοβαρών περιστατικών.

Η ανορεξία είναι μια σοβαρή ψυχογενής διατροφική διαταραχή που επηρεάζει κυρίως γυναίκες, αλλά και άνδρες, και χαρακτηρίζεται από αυστηρό περιορισμό της τροφής, έντονο φόβο για αύξηση βάρους και διαστρεβλωμένη εικόνα σώματος. Παρά την ευρεία ενημέρωση γύρω από την ανορεξία, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι και παγίδες που συχνά παραβλέπονται και μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες. Αναγνωρίζοντας αυτές τις παγίδες, μπορεί κανείς να τις αποφύγει ή να αναζητήσει έγκαιρη βοήθεια.

Απομόνωση από την κοινωνική ζωή

Μία από τις πιο επικίνδυνες παγίδες της ανορεξίας είναι η κοινωνική απομόνωση. Τα άτομα με ανορεξία συχνά αποφεύγουν κοινωνικές συγκεντρώσεις που περιλαμβάνουν φαγητό, όπως γεύματα με φίλους ή οικογένεια, προκειμένου να μην αντιμετωπίσουν τις διατροφικές τους συνήθειες. Αυτή η απομόνωση οδηγεί σε μοναξιά, κατάθλιψη και αίσθημα κοινωνικής απόρριψης, γεγονός που μπορεί να ενισχύσει τη διαταραχή και να δυσχεράνει την ανάκτηση. Η υποστήριξη από το περιβάλλον είναι κρίσιμη, αλλά η ανορεξία συχνά απομακρύνει τα άτομα από αυτήν την προστατευτική δύναμη.

Ακραίος περιορισμός θερμίδων

Η επιβολή αυστηρών περιορισμών στη διατροφή αποτελεί βασική παγίδα με σοβαρές σωματικές συνέπειες. Ο περιορισμός αυτός οδηγεί σε αδυναμία, έλλειψη ενέργειας, αναιμία, προβλήματα πέψης και διαταραχές στον κύκλο του ύπνου. Μακροπρόθεσμα, μπορεί να προκαλέσει βλάβες σε καρδιά, νεφρά και ήπαρ, καθώς και οστεοπενία ή οστεοπόρωση λόγω έλλειψης απαραίτητων θρεπτικών συστατικών. Η λανθασμένη πεποίθηση ότι η συνεχής αφαίρεση θερμίδων θα φέρει τον επιθυμητό έλεγχο στο βάρος είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και συχνά υποτιμάται από τα άτομα που πάσχουν από ανορεξία.

Κακοποίηση του σώματος και υπερβολική άσκηση

Η υπερβολική άσκηση και οι αυτοτιμωρητικές συμπεριφορές είναι συχνά αόρατες παγίδες για τα άτομα με ανορεξία. Η ανάγκη να “καούν” θερμίδες επιδεινώνει την απώλεια βάρους και οδηγεί σε τραυματισμούς, μυϊκή εξάντληση και διαταραχές ηλεκτρολυτών. Ο συνδυασμός υποσιτισμού και έντονης άσκησης μπορεί να προκαλέσει καρδιακά προβλήματα, αρρυθμίες και ακόμη και καρδιακή ανεπάρκεια. Η ψυχολογική πίεση που δημιουργείται από την ανάγκη για συνεχή αυτοέλεγχο της κίνησης και του σώματος ενισχύει τις διατροφικές εμμονές και δυσκολεύει την αποκατάσταση.

Λανθασμένη χρήση συμπληρωμάτων και καθαρτικών

Η χρήση καθαρτικών, διουρητικών ή άλλων συμπληρωμάτων με σκοπό την απώλεια βάρους αποτελεί μια από τις πιο επικίνδυνες παγίδες. Αν και μπορεί να φέρει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα στη ζυγαριά, οι επιπτώσεις στην υγεία είναι σοβαρές. Η παρατεταμένη χρήση καθαρτικών οδηγεί σε αφυδάτωση, ηλεκτρολυτικές ανισορροπίες, προβλήματα στο πεπτικό σύστημα και νεφρική δυσλειτουργία. Η ψευδαίσθηση ότι αυτά τα προϊόντα προσφέρουν έλεγχο χωρίς συνέπειες αποτελεί έναν μύθο που μπορεί να έχει μοιραίες συνέπειες για τα άτομα που πάσχουν από ανορεξία.

Ψυχολογική εξάρτηση και αυτοκαταστροφική σκέψη

Η ανορεξία συχνά συνοδεύεται από έντονη ψυχολογική πίεση και αρνητικές σκέψεις για το σώμα και την αξία του ατόμου. Η αυτοκαταστροφική σκέψη είναι μια παγίδα που οδηγεί σε περαιτέρω περιορισμό τροφής, κοινωνική απομάκρυνση και κατάθλιψη. Τα άτομα μπορεί να αναπτύξουν εμμονές με το βάρος, την εμφάνιση ή τη διατροφή, γεγονός που επιδεινώνει την ψυχολογική κατάσταση και καθιστά δύσκολη την αναζήτηση βοήθειας. Η ψυχολογική εξάρτηση από τον έλεγχο της τροφής μπορεί να κρατήσει τον κύκλο της ανορεξίας ενεργό για χρόνια, με σοβαρές συνέπειες για τη σωματική και ψυχική υγεία.

Η ανορεξία είναι μια πολυπαραγοντική διαταραχή που κρύβει πολλές επικίνδυνες παγίδες πέρα από τον περιορισμό της τροφής. Η κοινωνική απομόνωση, ο ακραίος περιορισμός θερμίδων, η υπερβολική άσκηση, η χρήση καθαρτικών και η ψυχολογική εξάρτηση αποτελούν παράγοντες που ενισχύουν τη διαταραχή και αυξάνουν τον κίνδυνο σοβαρών συνεπειών. Η έγκαιρη αναγνώριση των παγίδων αυτών, η υποστήριξη από ειδικούς ψυχικής υγείας και η συνειδητή προσπάθεια για υγιείς συνήθειες διατροφής και αυτοφροντίδας είναι κρίσιμες για την αποκατάσταση και την πρόληψη. Η ανορεξία δεν είναι απλώς θέμα βάρους, αλλά μια σοβαρή κατάσταση που απαιτεί κατανόηση, φροντίδα και έγκαιρη παρέμβαση.

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nicotine and Tobacco Research από την Oxford University Press δείχνει ότι τα άτομα με μεγαλύτερα οικονομικά μειονεκτήματα είναι πιο πιθανό να καπνίζουν τσιγάρα, να εμφανίζουν υψηλότερο βαθμό εθισμού στον καπνό και να δυσκολεύονται περισσότερο να διακόψουν το κάπνισμα, σε σχέση με όσους βρίσκονται σε καλύτερη κοινωνικοοικονομική θέση. Το μοτίβο αυτό παρατηρήθηκε ανεξάρτητα από τη μορφή ή τη σοβαρότητα του μειονεκτήματος.

Διαχρονική αντοχή των ανισοτήτων στο κάπνισμα

Παρά τις δεκαετίες πολιτικών για τη μείωση του καπνίσματος, η χρήση καπνού παραμένει κύρια αιτία θνησιμότητας που μπορεί να προληφθεί. Στην Αγγλία, περίπου το 11,9% των ενηλίκων καπνίζουν, ενώ στις ΗΠΑ το ποσοστό φτάνει το 11,6%. Οι υψηλότερες επικρατήσεις καπνίσματος μεταξύ των μειονεκτούσων ομάδων συνδέονται με περισσότερες ασθένειες, αναπηρίες και πρόωρους θανάτους.

Σχεδιασμός της μελέτης

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το University College London και το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Άμχερστ ανέλυσαν δεδομένα από τη Μελέτη Εργαλειοθήκης Καπνίσματος, μια συνεχιζόμενη, εγκάρσια έρευνα ενηλίκων στην Αγγλία μεταξύ 2014 και 2023. Στόχος ήταν να εξεταστούν οι συνδέσεις μεταξύ των συμπεριφορών καπνίσματος και διαφορετικών μέτρων κοινωνικοοικονομικής μειονεξίας, όπως:

• Επαγγελματική κοινωνική βαθμίδα

• Κατάσταση απασχόλησης

• Τύπος στέγασης

• Μορφωτικό επίπεδο

• Εισόδημα νοικοκυριού

Οι ερευνητές εξέτασαν τη συχνότητα του καπνίσματος, τον βαθμό εθισμού στον καπνό και τις προσπάθειες διακοπής του καπνίσματος τον τελευταίο χρόνο.

Κύρια ευρήματα

Από τα 195.543 άτομα που συμμετείχαν:

• Η πιθανότητα καπνίσματος αυξάνεται με την αύξηση της κοινωνικοοικονομικής μειονεξίας, ανεξάρτητα από τη μέτρηση που χρησιμοποιείται (επάγγελμα, στέγαση, εκπαίδευση, εισόδημα).

• Η επιθυμία για κάπνισμα και τα επίπεδα εθισμού ήταν υψηλότερα στις πιο μειονεκτούσες ομάδες.

• Άτομα με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο, χαμηλότερα εισοδήματα ή κατοικία σε κοινωνική στέγαση ήταν λιγότερο πιθανό να προσπαθήσουν να διακόψουν το κάπνισμα.

• Από όσους προσπάθησαν να διακόψουν το κάπνισμα, όσοι νοίκιαζαν ή ζούσαν σε κοινωνική κατοικία είχαν μικρότερη επιτυχία.

• Τα ηλεκτρονικά τσιγάρα ήταν το πιο συνηθισμένο βοήθημα διακοπής, αλλά η χρήση τους διέφερε ανάλογα με τον τύπο μειονεκτήματος.

Η επικεφαλής συγγραφέας Άνικα Θεοδούλου τόνισε:

«Αν και τα ποσοστά καπνίσματος έχουν μειωθεί την τελευταία δεκαετία, αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι οι μειονεκτούσες ομάδες συνεχίζουν να καπνίζουν περισσότερο, είναι πιο εξαρτημένες και δυσκολεύονται περισσότερο να διακόψουν».

Η μελέτη υπογραμμίζει ότι η αύξηση της πρόσβασης και η ενίσχυση της χρήσης υπηρεσιών διακοπής του καπνίσματος για τα πιο μειονεκτούντα άτομα αποτελούν κρίσιμα βήματα για τη μείωση των ανισοτήτων στην υγεία που προκαλεί η χρήση καπνού.