Η διατροφή πριν την προπόνηση είναι ζωτικής σημασίας για τη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων της προπόνησής σας κατά το γεύμα μετά την προπόνηση για την ενίσχυση της μυϊκής αποκατάστασης. Οι ειδικοί λένε ότι δεν πρέπει ποτέ να γυμνάζεστε με άδειο στομάχι. Εάν το κάνετε, θα καταλήξετε να καίτε πολύτιμες πηγές ενέργειας και θα οδηγήσετε σε πτώση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, αφήνοντάς σας να νιώθετε ζαλάδα, ναυτία ή τρέμουλο. Αυτό μπορεί να μειώσει την απόδοση της άσκησης καθώς και να εμποδίσει την αποκατάσταση των μυών μετά την προπόνηση. Η διατροφή μετά την προπόνηση βοηθά στην αντικατάσταση των θρεπτικών συστατικών και της ενέργειας που χάνετε κατά τη διάρκεια της προπόνησής σας και ενισχύει την αποκατάσταση. Τώρα, το ερώτημα είναι τι πρέπει να τρώτε πριν και μετά την προπόνηση; Υπάρχουν πολλές επιλογές. Τα κεράσια είναι μια υπερτροφή που μπορεί να κάνει πολλά καλά πράγματα στον οργανισμό μας. 

• Τα κεράσια είναι νόστιμα.
• Είναι πραγματικά γλυκά και βοηθούν στη μείωση της λαχτάρας για γλυκό.
• Αποτελούν αντιφλεγμονώδη τροφή . Η φλεγμονή οδηγεί σε πολλαπλές διαταραχές όπως η αρθρίτιδα, ο διαβήτης και η υπέρταση. Τα κεράσια μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της φλεγμονής στο σώμα.
• Τα κεράσια έχουν μια ένωση που ονομάζεται ανθοκυανίνη, η οποία είναι γνωστό ότι βοηθά στην απομάκρυνση του ουρικού οξέος από το σώμα. Το ουρικό οξύ μπορεί να οδηγήσει σε ουρική αρθρίτιδα και προβλήματα υγείας των αρθρώσεων.
• Το ελλαγικό οξύ, μια άλλη ένωση στα κεράσια, είναι πολύ καλό για την υγεία του εγκεφάλου. Και έτσι, είναι μια καλή τροφή για να διατηρήσετε τη γνωστική σας δύναμη.
• Τα κεράσια έχουν φυσικά μελατονίνη, μια ένωση που βοηθά στον καλύτερο ύπνο. Έτσι, τα κεράσια είναι μια υπέροχη τροφή για όσους έχουν προβλήματα ύπνου.

• Τα κεράσια περιέχουν πολλά θρεπτικά συστατικά, φυτικές ίνες, βιταμίνη Α (καλή για τα μάτια σας) και πολλά άλλα.
• Ένα τέλειο ενδιάμεσο σνακ: Τα κεράσια μπορούν να σας βοηθήσουν να νικήσετε την πείνα σας χωρίς να προσθέσετε θερμίδες.
• Μια καλή τροφή πριν και μετά την προπόνηση : Τα κεράσια βοηθούν στην αποκατάσταση των μυών και μειώνουν τη φλεγμονή που συμβαίνει κατά τη διάρκεια της άσκησης.

Τρώτε πριν τον ύπνο γιατί η μελατονίνη στα κεράσια μπορεί να βοηθήσει ακόμα και στον καλύτερο ύπνο.

Οι ραγάδες, ιατρικά γνωστές ως ραβδώσεις, είναι κοινές και συχνά ακίνδυνες δερματικές ατέλειες που εμφανίζονται όταν το δέρμα τεντώνεται πέρα από τις δυνατότητές του, προκαλώντας ρήξη των υποκείμενων συνδετικών ιστών. Μπορούν να αναπτυχθούν λόγω της ταχείας ανάπτυξης κατά την εφηβεία, της εγκυμοσύνης, της αύξησης ή απώλειας βάρους και ορισμένων ιατρικών καταστάσεων. Ενώ οι ραγάδες είναι φυσικές και δεν ενέχουν κινδύνους για την υγεία, πολλά άτομα αναζητούν τρόπους να μειώσουν την εμφάνισή τους για αισθητικούς λόγους. Ακολουθούν ορισμένες αποτελεσματικές στρατηγικές που θα βοηθήσουν στην ελαχιστοποίηση της ορατότητας των ραγάδων.

Μειώστε τις ραγάδες

• Ενυδάτωση: Η διατήρηση της καλής ενυδάτωσης του δέρματος μπορεί να ενισχύσει την ελαστικότητά του και να μειώσει τη σοβαρότητα των ραγάδων. Εφαρμόστε τακτικά ενυδατικές κρέμες ή κρέμες που περιέχουν συστατικά όπως βούτυρο κακάο, βούτυρο καριτέ, αμυγδαλέλαιο ή υαλουρονικό οξύ στις πληγείσες περιοχές. Το μασάζ στο δέρμα κατά την εφαρμογή μπορεί επίσης να βοηθήσει στη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος.
• Ρετινοειδείς κρέμες: Οι τοπικές κρέμες ρετινοειδών, που προέρχονται από τη βιταμίνη Α, είναι γνωστές για την ικανότητά τους να προάγουν την παραγωγή κολλαγόνου και να βελτιώνουν την υφή του δέρματος. Οι μη συνταγογραφούμενες κρέμες με ρετινοειδή μπορεί να είναι χρήσιμες για νεότερες, κόκκινες ή μοβ ραγάδες, αλλά οι συνταγογραφούμενες κρέμες αντοχής μπορεί να είναι απαραίτητες για παλαιότερες, λευκές ή ασημί ραγάδες.
• Θεραπεία με λέιζερ: Διάφορες θεραπείες με λέιζερ, όπως η θεραπεία με fractional laser και τα παλμικά λέιζερ βαφής, μπορούν να διεγείρουν την παραγωγή κολλαγόνου, προάγοντας την επούλωση του δέρματος και μειώνοντας την εμφάνιση των ραγάδων. Αυτές οι θεραπείες είναι πιο αποτελεσματικές για νεότερες ραγάδες και μπορεί να απαιτούν πολλαπλές συνεδρίες για αισθητά αποτελέσματα.
• Microneedling: Το Microneedling περιλαμβάνει τη χρήση μιας συσκευής με λεπτές βελόνες για τη δημιουργία μικροσκοπικών τρυπημάτων στο δέρμα. Αυτή η διαδικασία διεγείρει την παραγωγή κολλαγόνου και μπορεί να βοηθήσει στο ξεθώριασμα των ραγάδων με την πάροδο του χρόνου.
• Χημικό πίλινγκ: Τα χημικά πίλινγκ, χρησιμοποιώντας άλφα υδροξυοξέα (AHAs) ή άλλους ήπιους απολεπιστικούς παράγοντες, μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της υφής και της εμφάνισης των ραγάδων προάγοντας την ανανέωση των κυττάρων του δέρματος.
• Βιταμίνη Ε: Η εφαρμογή ελαίου βιταμίνης Ε ή κρέμες που περιέχουν βιταμίνη Ε στις ραγάδες μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση του δέρματος και στη μείωση της φλεγμονής. Ωστόσο, απαιτείται περισσότερη έρευνα για να επιβεβαιωθεί η αποτελεσματικότητά του.
• Διατηρήστε ένα υγιές βάρος: Αποφύγετε τις γρήγορες αυξομειώσεις βάρους, καθώς μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη ραγάδων. Υιοθετήστε μια ισορροπημένη διατροφή και ασκείστε τακτικά για να διατηρήσετε ένα υγιές βάρος.
• Παραμείνετε ενυδατωμένοι: Η κατανάλωση επαρκούς ποσότητας νερού βοηθά στη διατήρηση της ενυδάτωσης και της ελαστικότητας του δέρματος, μειώνοντας ενδεχομένως τον σχηματισμό ραγάδων.
• Αποφύγετε την έκθεση στον ήλιο: Προστατέψτε το δέρμα από την υπερβολική έκθεση στον ήλιο, καθώς οι ακτίνες UV μπορούν να επιδεινώσουν την εμφάνιση των ραγάδων και να τις κάνουν πιο αισθητές.
• Αποδοχή και αυτοπεποίθηση: Ενώ διάφορες θεραπείες και θεραπείες μπορούν να βοηθήσουν στην ελαχιστοποίηση των ραγάδων, είναι σημαντικό να τις αγκαλιάζει κανείς ως φυσικό μέρος του σώματός του. Η εξάσκηση της αυτοαγάπης και της αποδοχής του εαυτού μπορεί να ενισχύσει σημαντικά την αυτοπεποίθηση.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι δεν θα εξαφανιστούν εντελώς όλες οι ραγάδες και τα μεμονωμένα αποτελέσματα μπορεί να διαφέρουν. Συμβουλευτείτε έναν δερματολόγο ή επαγγελματία περιποίησης δέρματος για να καθορίσετε το πιο κατάλληλο σχέδιο θεραπείας με βάση τον τύπο, την ηλικία και τη σοβαρότητα των ραγάδων σας. Η υιοθέτηση ενός συνδυασμού θεραπειών και υγιεινών συνηθειών μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη πιο λείας και λαμπερής επιδερμίδας, ενισχύοντας μια θετική εικόνα σώματος και τη συνολική ευεξία.

Διπολική Διαταραχή: Τα άτομα με διπολική διαταραχή -που χαρακτηρίζεται από ακραίες εναλλαγές της διάθεσης– έχουν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν πρόωρα από εξωτερικές αιτίες, όπως ατυχήματα, βία και αυτοκτονία, σε σχέση με τα άτομα χωρίς την πάθηση, διαπιστώνει έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ανοικτής πρόσβασης Ψυχική υγεία BMJ (BMJ Mental Health). Και έχουν διπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν από σωματικά αίτια, με το αλκοόλ να αποτελεί σημαντικό παράγοντα, σύμφωνα με τα ευρήματα. Ο αυξημένος κίνδυνος πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία έχει αναφερθεί σταθερά σε άτομα με διπολική διαταραχή από διάφορες χώρες. Αλλά δεν είναι σαφές αν υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες ή σε ποιο βαθμό η σωματική ασθένεια – σωματική νόσος – συμβάλλει σε αυτόν τον κίνδυνο.

Ως εκ τούτου, οι Φινλανδοί ερευνητές βασίστηκαν σε πανεθνικά μητρώα ιατρικής και κοινωνικής ασφάλισης για να εντοπίσουν και να παρακολουθήσουν την υγεία όλων των ατόμων ηλικίας 15-64 ετών με διπολική διαταραχή μεταξύ 2004 και 2018. Υπολόγισαν τον λόγο του αριθμού των θανάτων που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου (περίπου οκτώ χρόνια παρακολούθησης) μεταξύ των ατόμων που διαγνώστηκαν με διπολική διαταραχή προς τον αριθμό που αναμενόταν στον γενικό πληθυσμό της Φινλανδίας -τον τυπικό λόγο θνησιμότητας (SMR)- για να βρουν τους υπερβολικούς θανάτους που αποδίδονται άμεσα στην πάθηση. Παρακολούθησαν τα αποτελέσματα 47.018 ατόμων με διπολική διαταραχή, τα οποία ήταν 38 ετών, κατά μέσον όρο, κατά την έναρξη της περιόδου παρακολούθησης. Περισσότεροι από τους μισούς (57%) ήταν γυναίκες. Συνολικά, 3.300 (7%) από αυτούς πέθαναν κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης σε σύγκριση με 141.536 άτομα του γενικού πληθυσμού, γεγονός που ισοδυναμεί με εξαπλάσιο κίνδυνο θανάτου από εξωτερικά αίτια και διπλάσιο κίνδυνο θανάτου από σωματικά αίτια. Η μέση ηλικία θανάτου τους ήταν τα 50 έτη- σχεδόν τα δύο τρίτα (65%, 2.137) των θανάτων αυτών αφορούσαν άνδρες. Η αιτία θανάτου ήταν σωματική στο 61% (2.027) και εξωτερική στο 39% (1.273). Μεταξύ των 2.027 θανάτων από σωματικές ασθένειες, το αλκοόλ προκάλεσε τους περισσότερους θανάτους σε ποσοστό 29% (595)- ακολουθούν οι καρδιακές παθήσεις και τα εγκεφαλικά επεισόδια (27%, 552)- ο καρκίνος (22%, 442)- οι αναπνευστικές παθήσεις (4%,78)- ο διαβήτης (2%,41)- και οι διαταραχές συμπεριφοράς που σχετίζονται με την κατάχρηση άλλων ουσιών (1%, 23). Το υπόλοιπο 15% (296) περιελάμβανε διάφορες άλλες αιτίες. Από τους 595 θανάτους που σχετίζονται με το αλκοόλ, η ηπατική νόσος αντιπροσώπευε σχεδόν το ήμισυ (48%), ακολουθούμενη από την τυχαία δηλητηρίαση από αλκοόλ (28%) και την εξάρτηση από το αλκοόλ (10%). Μεταξύ των θανάτων από εξωτερική αιτία, οι περισσότεροι οφείλονταν σε αυτοκτονία (58%, 740), εκ των οποίων σχεδόν οι μισοί (48%) οφείλονταν σε υπερβολική δόση συνταγογραφούμενων φαρμάκων ψυχικής υγείας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της διπολικής διαταραχής.

Συνολικά, σχεδόν τα δύο τρίτα (64%, 2.104) των θανάτων από οποιαδήποτε αιτία ήταν υπερβολικοί θάνατοι – υψηλότεροι από ό,τι θα αναμενόταν για συγκρίσιμη ηλικία και φύλο και άμεσα αποδιδόμενοι στη διπολική διαταραχή. Από εκείνους που οφείλονταν σε σωματικά αίτια, το 51% (1.043) ήταν υπερβολικοί θάνατοι σε σύγκριση με το 83% (1.061) εκείνων που οφείλονταν σε εξωτερικά αίτια. Οι περισσότεροι από τους υπερβολικούς θανάτους από σωματικές ασθένειες οφείλονταν είτε σε αιτίες που σχετίζονται με το αλκοόλ (40%) – ποσοστό που είναι τρεις φορές υψηλότερο από εκείνο του γενικού πληθυσμού – είτε σε καρδιαγγειακές παθήσεις (26%), είτε σε καρκίνο (10%). Από τους υπερβολικούς θανάτους από εξωτερικά αίτια, το 61% (651) οφειλόταν σε αυτοκτονία, ποσοστό που είναι περίπου οκτώ φορές υψηλότερο από εκείνο του γενικού πληθυσμού. Οι υπερβολικοί θάνατοι από εξωτερικά αίτια ήταν σημαντικοί σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, αλλά ενώ το μεγαλύτερο μέρος της υπέρβασης μεταξύ των 15-44 ετών οφειλόταν σε εξωτερικά αίτια, εξωτερικά και σωματικά αίτια συνέβαλαν σε σχεδόν ίσο αριθμό σε αυτό μεταξύ των 45-64 ετών. Οι ερευνητές απέκλεισαν όσους είχαν διαγνωστεί με σχιζοφρένεια και άλλες ψυχωσικές ασθένειες, γεγονός που μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα την υποεκτίμηση της περίσσειας των θανάτων που οφείλονται στη διπολική διαταραχή, αναγνωρίζουν οι ίδιοι. Το ιστορικό επίμονων συμπτωμάτων ψύχωσης, παραληρητικών ιδεών και ψευδαισθήσεων είναι γνωστό ότι σχετίζεται με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο θανάτου, εξηγούν. Δεδομένου ότι τα εξωτερικά αίτια φαίνεται να έχουν μεγαλύτερο ρόλο από τη σωματική ασθένεια στην υπερβολική θνησιμότητα μεταξύ των ατόμων με διπολική διαταραχή, η τρέχουσα θεραπευτική εστίαση στην πρόληψη της σωματικής ασθένειας για τη μείωση αυτής της υπερβολικής θνησιμότητας θα πρέπει να επανεξεταστεί, υποστηρίζουν οι ερευνητές. “Χρειάζεται μια ισορροπημένη εξέταση μεταξύ της θεραπευτικής ανταπόκρισης, των πιθανών σοβαρών μακροπρόθεσμων σωματικών παρενεργειών των διαφόρων φαρμάκων και του κινδύνου πρόωρης θνησιμότητας από συγκεκριμένη αιτία, ιδίως σε νεότερα άτομα”, γράφουν. “Η στόχευση των προληπτικών παρεμβάσεων για την κατάχρηση ουσιών θα μειώσει πιθανότατα το χάσμα θνησιμότητας τόσο λόγω εξωτερικών αιτιών όσο και λόγω σωματικών αιτιών. Η πρόληψη των αυτοκτονιών παραμένει προτεραιότητα και η καλύτερη ενημέρωση για τον κίνδυνο υπερβολικής δόσης και άλλων δηλητηριάσεων είναι επιβεβλημένη”, προσθέτουν.

Ως γονείς, κηδεμόνες ή φροντιστές, είναι σημαντικό να δίνετε προτεραιότητα στην αντηλιακή προστασία των παιδιών, ειδικά κατά τις υπαίθριες περιπέτειές τους. Ενώ το ηλιακό φως παρέχει την απαραίτητη βιταμίνη D, η υπερβολική έκθεση στις επιβλαβείς υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου (UV) μπορεί να οδηγήσει σε ηλιακά εγκαύματα, δερματικές βλάβες και αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του δέρματος αργότερα στη ζωή. Με τις κατάλληλες πρακτικές προστασίας από τον ήλιο, τα παιδιά μπορούν να απολαύσουν τον χρόνο τους κάτω από τον ήλιο ελαχιστοποιώντας τους πιθανούς κινδύνους.

Προστασία παιδιών από τον ήλιο

• Αντηλιακό: Η εφαρμογή ενός αντηλιακού ευρέος φάσματος με SPF τουλάχιστον 30 ή μεγαλύτερο είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την προστασία του ευαίσθητου δέρματος των παιδιών από τις βλαβερές ακτίνες UV. Θυμηθείτε να επιλέξετε ένα αντηλιακό που έχει σχεδιαστεί ειδικά για παιδιά και περιέχει φυσικούς αναστολείς όπως οξείδιο ψευδαργύρου ή διοξείδιο του τιτανίου. Εφαρμόστε γενναιόδωρα το αντηλιακό σε όλες τις εκτεθειμένες περιοχές, συμπεριλαμβανομένου του προσώπου, των αυτιών, του λαιμού και των χεριών, τουλάχιστον 30 λεπτά πριν βγείτε έξω. Εφαρμόστε ξανά κάθε δύο ώρες ή πιο συχνά εάν το παιδί σας κολυμπά ή ιδρώνει.
• Προστατευτική ενδυμασία: Το να ντύνετε τα παιδιά με αντηλιακά ρούχα μπορεί να δημιουργήσει ένα επιπλέον φράγμα ενάντια στον ήλιο. Επιλέξτε ελαφριά και σφιχτά υφάσματα που καλύπτουν τα χέρια και τα πόδια τους. Τα καπέλα με φαρδύ γείσο μπορούν να προστατεύσουν το πρόσωπο, τα αυτιά και το λαιμό τους, ενώ τα γυαλιά ηλίου που μπλοκάρουν την υπεριώδη ακτινοβολία θα προστατέψουν τα μάτια τους από τη φθορά της UV.
• Αναζητήστε σκιά: Περιορίστε την άμεση έκθεση στον ήλιο κατά τις ώρες αιχμής, συνήθως μεταξύ 10 π.μ. και 4 μ.μ. Εάν είναι δυνατόν, προγραμματίστε υπαίθριες δραστηριότητες νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα όταν οι ακτίνες του ήλιου είναι λιγότερο έντονες. Χρησιμοποιήστε σκιασμένες περιοχές, όπως κάτω από δέντρα ή στέγαστρα, για να παρέχετε ανάπαυλα από τον ήλιο.
• Ενυδάτωση: Ενθαρρύνετε τα παιδιά να πίνουν άφθονο νερό κατά τη διάρκεια της ημέρας, ειδικά όταν είναι δραστήρια σε εξωτερικούς χώρους. Η παραμονή ενυδατωμένη βοηθά στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος και προλαμβάνει ασθένειες που σχετίζονται με τη θερμότητα.
• Αποφύγετε τα σολάριουμ: Μάθετε στα παιδιά τους κινδύνους των σολάριουμ, καθώς μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή βλάβη στο δέρμα και να αυξήσουν τον κίνδυνο καρκίνου του δέρματος. Προωθήστε την ιδέα ότι ο φυσικός τόνος του δέρματος είναι όμορφος και υγιής.
• Γίνετε πρότυπο: Τα παιδιά συχνά μιμούνται τους ενήλικες, επομένως είναι σημαντικό να επιδεικνύουν καλές συνήθειες προστασίας από τον ήλιο. Εφαρμόστε αντηλιακό στον εαυτό σας, φορέστε προστατευτικά ρούχα και αναζητήστε σκιά όταν χρειάζεται. Δίνοντας το παράδειγμα, τους ενσταλάζετε τη σημασία της φροντίδας του δέρματός τους.
• Μείνετε ενημερωμένοι: Μείνετε ενημερωμένοι για τον δείκτη UV για την τοποθεσία σας. Ο δείκτης UV παρέχει πληροφορίες σχετικά με τη δύναμη των ακτίνων UV του ήλιου και σας βοηθά να προγραμματίσετε τις υπαίθριες δραστηριότητες ανάλογα. Επιδιώξτε το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους όταν ο δείκτης UV είναι χαμηλότερος.
• Προσοχή στον προβληματισμό: Το νερό, η άμμος, το χιόνι, ακόμα και το σκυρόδεμα μπορούν να αντανακλούν τις ακτίνες του ήλιου, αυξάνοντας τον κίνδυνο ηλιακού εγκαύματος. Λάβετε επιπλέον προφυλάξεις σε αυτά τα περιβάλλοντα και εφαρμόστε ξανά το αντηλιακό πιο συχνά.

Συμπερασματικά, η αντηλιακή προστασία για τα παιδιά είναι ζωτικής σημασίας για τη διασφάλιση της ασφάλειας και της ευεξίας τους ενώ απολαμβάνουν την ύπαιθρο. Ενσωματώνοντας αυτές τις πρακτικές προστασίας από τον ήλιο στη ρουτίνα τους, οι γονείς και οι φροντιστές μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να διασκεδάσουν κάτω από τον ήλιο, ελαχιστοποιώντας παράλληλα τους κινδύνους που συνδέονται με την υπερβολική έκθεση στον ήλιο. Θυμηθείτε, οι πρώιμες και σταθερές συνήθειες προστασίας από τον ήλιο που έχουν ενσταλάξει στην παιδική ηλικία μπορούν να έχουν διαρκή θετικό αντίκτυπο στη μελλοντική υγεία τους.

Φερριτίνη: Η φερριτίνη είναι μια πρωτεΐνη που ο ρόλος της είναι να αποθηκεύει τον σίδηρο Η φερριτίνη είναι μια πρωτεΐνη που βρίσκεται στον οργανισμό μας και λειτουργεί ως κύριος αποθηκευτής σιδήρου. Ο ρόλος της φερριτίνης είναι να διατηρεί τα επίπεδα σιδήρου στον οργανισμό μας ισορροπημένα, επιτρέποντας την αποθήκευση και την απελευθέρωση σιδήρου ανάλογα με τις ανάγκες μας.

Οι εξετάσεις αίματος για τη μέτρηση των επιπέδων φερριτίνης χρησιμοποιούνται για να αξιολογηθεί η κατάσταση του αποθηκευμένου σιδήρου στον οργανισμό. Υψηλά επίπεδα φερριτίνης μπορεί να υποδεικνύουν υπερβολική αποθήκευση σιδήρου, ενώ χαμηλά επίπεδα μπορεί να υποδεικνύουν έλλειψη σιδήρου. Σύμφωνα με τους ειδικούς της mayo clinic η μέτρηση των επιπέδων φερριτίνης στο αίμα είναι ένας τρόπος για να αξιολογηθεί η σιδηροπενία ή ο πλεονασμός σιδήρου στον οργανισμό.

Φυσιολογικές τιμές

Για τους άνδρες: 12-300 ng/mL (νανογραμμάρια ανά χιολστόλιτρο αίματος)

Για τις γυναίκες: 12-150 ng/mL

Φεριττίνη: Πώς να πάρετε περισσότερο σίδηρο από τη διατροφή

Φερριτίνη: Ποιες τροφές αυξάνουν την απορρόφηση του σιδήρου

Τροφές πλούσιες σε σίδηρο είναι οι εξής:

συκώτι

άπαχο κόκκινο κρέας

κοτόπουλο

θαλασσινά

φακές και φασόλια

τόφου

εμπλουτισμένα δημητριακά πρωινού

αποξηραμένα φρούτα, όπως δαμάσκηνα, σύκα και βερίκοκα

ξηροί καρποί

σπόροι

αυγά

σόγια

Εξαιρετική πηγή σιδήρου είναι και τα σκούρα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως:

σπανάκι

λάχανο

φύκια

κάρδαμο

μπρόκολο

σπαράγγια

μαϊντανός

Πώς να αυξήσετε την απορρόφηση σιδήρου

Ορισμένα τρόφιμα και ποτά μπορούν να επηρεάσουν την απορρόφηση του σιδήρου:

Για να αυξήσετε την απορρόφηση σιδήρου στο σώμα βάλτε στο πιάτο σας

Σαλάτες με ξηρούς καρπούς, φρούτα (πορτοκάλι, αβοκάντο) και σουσάμι

– Λεμόνι στις σαλάτες

– Λεμόνι στα όσπρια

– Φακόρυζο, ρεβιθόρυζο

Κρέας ή ψάρι μαζί με σαλάτες (ντοματοσαλάτα με πιπεριά, σαλάτα λάχανο-καρότο, σαλάτα με μαυρομάτικα φασόλια, μαϊντανό, ντομάτα και πιπεριές, σαλάτα με σπαράγγια, σαλάτα μπρόκολο-κουνουπίδι) και ψωμί ολικής άλεσης

Η αρθρίτιδα είναι αποτέλεσμα φθοράς του χόνδρου ή βλάβης των αρθρώσεων, όπου δύο ή τρία οστά ενώνονται. Για να αποφευχθεί η τριβή οστών με οστό, υπάρχει ένα σπογγώδες καπάκι που ονομάζεται χόνδρος που επιτρέπει την ομαλή ολίσθηση μεταξύ των οστών. Ωστόσο, αυτός ο χόνδρος μπορεί να καταστραφεί για διάφορους λόγους. Οι δύο κύριοι τύποι αρθρίτιδας είναι η οστεοαρθρίτιδα και η ρευματοειδής αρθρίτιδα.

Οστεοαρθρίτιδα: Εκφύλιση φθοράς

Η οστεοαρθρίτιδα χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή φθορά του χόνδρου με την πάροδο του χρόνου, που προκύπτει από την παρατεταμένη χρήση. Καθώς τα δύο οστά σε μια άρθρωση βιώνουν τριβή, ο χόνδρος σταδιακά λεπταίνει και φθείρεται. Όταν ο χόνδρος γίνει πολύ λεπτός, τα οστά μπορεί να αγγίξουν το υποφλοιώδες οστό κάτω από αυτό, οδηγώντας σε πόνο. Αυτή η εκφυλιστική διαδικασία εμφανίζεται ως αποτέλεσμα μακροχρόνιας φθοράς. Η οστεοαρθρίτιδα προσβάλλει συνήθως γυναίκες ηλικίας 55 ετών και άνω, ενώ οι άνδρες την εμφανίζουν συνήθως σε ηλικία 60 ετών και άνω. Αυτή η κατάσταση επηρεάζει κυρίως τις αρθρώσεις φόρτισης όπως τα γόνατα και τα ισχία, σπάνια εμφανίζεται στα χέρια. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο, περιορισμένη κίνηση των αρθρώσεων και δυσκαμψία, ιδιαίτερα το πρωί.

Ρευματοειδής Αρθρίτιδα: Φλεγμονώδης Αυτοάνοση Απόκριση

Σε αντίθεση με την οστεοαρθρίτιδα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα δεν προκαλείται από φθορά του χόνδρου. Αντίθετα, πυροδοτείται από φλεγμονή. Ο αρθρικός ιστός, υπεύθυνος για την παραγωγή του αρθρικού υγρού (ένα παχύρρευστο υγρό που βρίσκεται ανάμεσα στις αρθρώσεις), φλεγμονώνεται, μειώνοντας τη ροή του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος, αλλοιωμένο από παράγοντες όπως οι ιογενείς λοιμώξεις, αποτυγχάνει να αναγνωρίσει τους δικούς του ιστούς. Κατά συνέπεια, παράγει μια περίσσεια αντιφλεγμονωδών κυττάρων και ιστών, που επιτίθενται στον χόνδρο. Σε αντίθεση με την πρωτοπαθή αρθρίτιδα, η οποία προκαλείται άμεσα από τη φθορά του χόνδρου, η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια δευτερογενής μορφή. Εμφανίζεται όταν το ανοσοποιητικό μας σύστημα απελευθερώνει χημικές ουσίες λόγω της αδυναμίας του να αναγνωρίσει τους δικούς του ιστούς. Αυτή η κρίσιμη διαφορά διακρίνει τη ρευματοειδή αρθρίτιδα από την οστεοαρθρίτιδα. 

Η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιαδήποτε ηλικία, από 10 έως 50 ετών. Οι ασθενείς με αυτή την πάθηση συχνά υπομένουν σημαντικό πόνο, πρωινή δυσκαμψία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αρθρώσεις μπορεί να λυγίσουν σε μη φυσιολογικές θέσεις. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να περιλαμβάνει μικρές αρθρώσεις όπως αυτές στα χέρια και τα πόδια. Η οστεοαρθρίτιδα, που παρατηρείται συνήθως σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, προκαλείται από τη φυσική φθορά του χόνδρου. Η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, η διατήρηση μιας ισορροπημένης διατροφής, η διαχείριση του βάρους και η τακτική άσκηση μπορούν να καθυστερήσουν σημαντικά την εμφάνιση της οστεοαρθρίτιδας. Στα αρχικά στάδια (1 και 2), η φυσιοθεραπεία είναι συχνά η συνιστώμενη θεραπεία, ενώ σε πιο προχωρημένα στάδια (3 και 4), μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Αυτή η κατάσταση συνήθως επηρεάζει τις αρθρώσεις που φέρουν βάρος όπως τα ισχία και τα γόνατα.

Αντίθετα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα μπορεί να αναπτυχθεί σε μικρότερες ηλικιακές ομάδες, που κυμαίνονται από 8 έως 50 ετών. Αυτή η μορφή αρθρίτιδας χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των αρθρώσεων και χημικές αλλαγές που βλάπτουν τον χόνδρο, επηρεάζοντας συχνά πολλές αρθρώσεις. Ενώ οι αλλαγές στον τρόπο ζωής έχουν περιορισμένο αντίκτυπο στη ρευματοειδή αρθρίτιδα λόγω της φύσης της που καθοδηγείται από το ανοσοποιητικό σύστημα, η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να ελέγξει αποτελεσματικά τη φλεγμονή στα αρχικά στάδια. Σε περιπτώσεις σοβαρής αρθρίτιδας, η χειρουργική επέμβαση γίνεται η κύρια επιλογή.