Παιδιά Σπίτι: Η ασφάλεια των παιδιών είναι κορυφαία προτεραιότητα για κάθε γονέα. Το σπίτι μας είναι, θεωρητικά και πρακτικά, το μέρος όπου τα παιδιά μας είναι ασφαλή στον μέγιστο βαθμό, όμως, υπάρχουν κίνδυνοι που ελλοχεύουν και σε αυτό. Από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, κάθε περιοχή έχει πιθανούς κινδύνους που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Για να επιτύχουμε, λοιπόν, τον μέγιστο βαθμό ασφαλείας για τα παιδιά στο σπίτι, υπάρχουν 9 βασικοί κανόνες, που πρέπει να τηρούνται ευλαβικά από τους μεγαλύτερους. Βεβαίως, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι ανάγκες ασφαλείας κάθε παιδιού και κάθε χώρου είναι διαφορετικές, άρα θα πρέπει να κάνουμε τις απαραίτητες προσαρμογές σε όποια σημεία χρειάζεται.

Μην αφήνετε ποτέ το παιδί σας χωρίς επίβλεψη

Το να παρακολουθείτε προσεκτικά το παιδί σας είναι κομβικής σημασίας για την ασφάλειά του. Αυτό σημαίνει ότι επιβλέπετε όχι μόνον όταν παίζουν, αλλά και όταν τρώνε ή κοιμούνται. Ειδικά τα μικρά παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο πνιγμού από τρόφιμα ή μικρά αντικείμενα, επομένως πρέπει να επιτηρούνται κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Ειδικά για τα βρέφη, ο κίνδυνος συνδρόμου αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (SIDS), μπορεί να μετριαστεί με τακτικούς ελέγχους. Επιπλέον, η φυσική περιέργεια των παιδιών και η έλλειψη αντίληψης του κινδύνου μπορεί να τα οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις όταν παίζουν. Ο μόνος τρόπος για είστε εσείς ήσυχοι και εκείνα ασφαλή είναι η επίβλεψη, η δική σας ή κάποιου άλλου ενηλίκου.

Δημιουργήστε έναν ασφαλή χώρο για να παίζει το παιδί σας

Το παιχνίδι είναι η βασική… δραστηριότητα κάθε παιδιού. Έτσι, η δημιουργία ενός ασφαλούς χώρου για τον σκοπό αυτό είναι βασικός κανόνας ασφαλείας. Αυτό σημαίνει ότι ο χώρος πρέπει να είναι απαλλαγμένος από εμπόδια (όπως βαριά έπιπλα με αιχμηρές γωνίες), να έχει καλυμμένες τις πρίζες, να έχει άπλετο φωτισμό, να είναι καθαρός από μικρά αντικείμενα που μπορεί να καταποθούν, να μην έχει διακοσμητική ή μικροέπιπλα που μπορεί να πέσουν και να προκαλέσουν τραυματισμό. Επίσης, πρέπει να γίνεται τακτικός έλεγχος και στα παιχνίδια των παιδιών – τα φθαρμένα ή τα σπασμένα πρέπει να πηγαίνουν στα σκουπίδια το συντομότερο δυνατό.

Μάθετε στο παιδί σας για τους «ξένους κινδύνους»

Η εκπαίδευση του παιδιού σχετικά με τους «ξένους κινδύνους» είναι ζωτικής σημασίας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μάθουν να μην ανοίγουν την πόρτα σε αγνώστους, να μη μιλάνε ή να μη δέχονται πράγματα από αγνώστους. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μεταδοθεί στα παιδιά η ιδέα ότι κάθε άγνωστος είναι επικίνδυνος, γιατί ο σκοπός είναι να μην αντιδρούν αυθόρμητα και να ξέρουν πότε θα ζητήσουν τη βοήθεια ενός ενηλίκου.

Να μην ανοίγουν η πόρτα σε ξένους

Ο κανόνας αυτός είναι συνέχεια του προηγούμενου και ίσως η πιο σημαντική εφαρμογή του: τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ρωτούν ποιος είναι στην πόρτα πριν καν σκεφτούν να την ανοίξουν, ανεξάρτητα από τους λόγους ή τα κίνητρα που μπορεί να προσφέρει ο άγνωστος. Είναι σημαντικό να διδάξετε στα παιδιά ότι δεν είναι πρόβλημα να μην ανοίξουν κάποια φορά την πόρτα, επειδή είναι σημαντικότερη η ασφάλεια η δική τους και του σπιτιού.

Κρατήστε απρόσιτα τυχόν επικίνδυνα αντικείμενα

Η ασφάλεια των παιδιών προϋποθέτει ότι τυχόν επικίνδυνα αντικείμενα που υπάρχουν στο σπίτι θα βρίσκονται σε μέρος όπου τα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση. Έτσι, χημικές ουσίες, εργαλεία, αιχμηρά αντικείμενα κ.λπ. πρέπει να βρίσκονται αποθηκευμένα και κλειδωμένα ή σε ψηλό ράφι, όπου τα παιδιά δεν μπορούν να φτάσουν.

Διδάξτε τους κανόνες πυρασφάλειας

Η πυρκαγιά είναι ο υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνος για κάθε σπίτι. Αφενός, λοιπόν, τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται να μην… παίζουν με τη φωτιά (κυριολεκτικά και μεταφορικά), αφετέρου πώς να αντιδρούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Έτσι, αφενός δεν επιτρέπεται επ’ ουδενί παιχνίδια με σπίρτα, αναπτήρες κ.λπ., αφετέρου μεταδίδετε βασικές γνώσεις για την περίπτωση πυρκαγιάς (λ.χ. τον αριθμό κλήσης της Πυροσβεστικής, πώς βγαίνουμε από το σπίτι). Στο ζήτημα της πυρασφάλειας, είναι σημαντική η επανάληψη των μαθημάτων – οπότε φροντίστε να υπενθυμίζετε τακτικά τους βασικούς κανόνες.

Εγκαταστήστε συσκευές ασφαλείας

Η εγκατάσταση συσκευών ασφαλείας στο σπίτι είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να βελτιώσετε τα μέτρα προστασίας και των παιδιών. Οι ανιχνευτές καπνού, οι κλειδαριές ασφαλείας, όλα τα «συστατικά» ενός ολοκληρωμένου οικιακού συστήματος ασφαλείας εξασφαλίζουν και την ασφάλεια των παιδιών -και τα παιδιά πρέπει να μάθουν να τους αξιοποιούν. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει για τις κάμερες ασφαλείας, καθώς με αυτές κάθε γονιός μπορεί να παρακολουθεί τις δραστηριότητες των παιδιών και να έχει εικόνα για την κατάστασή τους ανά πάσα στιγμή.

Ασφάλεια στο νερό

Η ώρα του μπάνιου είναι συνήθως διασκεδαστική για τα παιδιά. Καθώς, όμως, παραμονεύει ο κίνδυνος πνιγμού (ιδίως για τα μικρά παιδιά), πρέπει να μάθουν πώς να φέρονται σωστά για να μην κινδυνεύσουν – και οι γονείς πρέπει να μάθουν να μην αφήνουν ποτέ γεμάτη νερό την μπανιέρα ή τον νιπτήρα. Τα παιδιά χρειάζονται επιπλέον μαθήματα αν στο σπίτι υπάρχει πισίνα: οι γονείς πρέπει να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και τα παιδιά πρέπει να μάθουν να μην πλησιάζουν τον χώρο μόνα τους.

Εξασκηθείτε παίζοντας

Το να μιλά κάποιος θεωρητικά σε ένα παιδί για κανόνες ασφαλείας, δεν αρκεί. Χρειάζεται εξάσκηση, με τη μορφή παιχνιδιού. Για παράδειγμα, τα παιδιά πρέπει να ξέρουν πώς πρέπει να αντιδράσουν σε περίπτωση σεισμού ή πυρκαγιάς και ο καλύτερος τρόπος μάθησης είναι να κάνετε κάποια άσκηση μαζί, δείχνοντας πώς πρέπει να αντιδρούν κάθε φορά. Για τον σκοπό αυτό υπάρχουν πολλά βιβλία και ιστοσελίδες με παραδείγματα «παιχνιδιών ασφαλείας» – εκμεταλλευθείτε τα, διδάξτε και διδαχθείτε!

Σε μια νέα μελέτη, οι συμμετέχοντες έτειναν να αξιολογούν τα γυναικεία σώματα ως πιο αδύνατα όταν τα βλέπουν σε φωτογραφίες selfies παρά σε φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από άλλες οπτικές γωνίες. Η Ruth Knight του Πανεπιστημίου York St John, στο Ηνωμένο Βασίλειο, και η Catherine Preston από το University of York, UK, παρουσίασαν αυτά τα ευρήματα στο περιοδικό PLOS ONE στις 11 Οκτωβρίου.

Δημοφιλείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι selfies είναι πορτρέτα που τραβήχτηκαν από το άτομο της φωτογραφίας. Αυτό τοποθετεί την κάμερα μακριά από το σώμα του, αλλά στραμμένο προς τον εαυτό του. Προηγούμενη έρευνα είχε προτείνει ότι η προβολή selfie μπορεί να επηρεάσει την κρίση των θεατών για την ελκυστικότητα των θεμάτων φωτογραφίας και θα μπορούσε, σε ορισμένες περιπτώσεις, να οδηγήσει σε συγκρίσεις που επηρεάζουν την ικανοποίηση των θεατών με την εμφάνισή τους.

Ωστόσο, μια τέτοια έρευνα είναι περιορισμένη και έχει επικεντρωθεί περισσότερο στην αντίληψη των προσώπων στις φωτογραφίες παρά στα σώματα. Για να ρίξουν νέο φως, ο Knight και οι συνεργάτες του αξιολόγησαν τις κρίσεις των γυναικών συμμετεχόντων ως απάντηση σε φωτογραφίες από διαφορετικές οπτικές γωνίες 10 γυναικών εθελοντών μοντέλων ντυμένων με ρούχα γυμναστικής.

Με εξαιρέσεις προσώπων, το σώμα κάθε εθελοντή φωτογραφήθηκε σε πολλές γωνίες: από μια παραδοσιακή εξωτερική οπτική γωνία, μια selfie που τραβήχτηκε στο μήκος του χεριού, μια selfie που τραβήχτηκε χρησιμοποιώντας ένα selfie stick ή από την οπτική γωνία του ίδιου του εθελοντή, με την κάμερα να κοιτάζει κάτω από το πηγούνι . Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν επίσης ένα ερωτηματολόγιο για να μετρήσουν τον βαθμό στον οποίο εμπλέκονται σε σκέψεις και συμπεριφορές που σχετίζονται με τη διαταραγμένη διατροφή.

Αναλύοντας τα αποτελέσματα από τέσσερα διαφορετικά πειράματα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες έτειναν να κρίνουν τα σώματα στις εικόνες selfie ως πιο αδύνατα από τα σώματα στις εικόνες με εξωτερική προοπτική, ωστόσο, δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στις αξιολογήσεις ελκυστικότητας. Οι εικόνες με το πηγούνι προς τα κάτω κρίθηκαν λιγότερο λεπτές από τις selfies και οι λιγότερο ελκυστικές από όλες τις προοπτικές που αναλύθηκαν.

Βρήκαν επίσης ορισμένα στοιχεία ότι οι συμμετέχοντες με υψηλότερο επίπεδο ορισμένων συμπτωμάτων διατροφικής διαταραχής έτειναν να βαθμολογούν καλύτερα τα σώματα στις selfies. Με βάση αυτό το εύρημα και προηγούμενα ευρήματα από άλλες μελέτες, οι ερευνητές προτείνουν ότι η προβολή selfies θα μπορούσε να είναι πιο επιζήμια από άλλους τύπους φωτογραφιών σε άτομα που είναι ευάλωτα στην ανάπτυξη διατροφικών διαταραχών.

Αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν πιθανούς δεσμούς μεταξύ της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της σωματικής ικανοποίησης. Ωστόσο, οι ερευνητές σημειώνουν αρκετούς περιορισμούς της μελέτης, όπως ο μικρός αριθμός συμμετεχόντων και η έλλειψη ακριβούς αντιστοίχισης των γωνιών φωτογραφίας μεταξύ μοντέλων εθελοντών, που θα μπορούσαν να έχουν επηρεάσει τις κρίσεις.

Η μελλοντική έρευνα θα μπορούσε να εμβαθύνει την κατανόηση, για παράδειγμα, αξιολογώντας πώς οι διαφορετικές γωνίες φωτογραφίας μπορεί να επηρεάσουν τις κρίσεις διαφορετικών τύπων σώματος ή εάν η αναλογία βάρους προς ύψος των θεατών μπορεί να επηρεάσει τις κρίσεις της φωτογραφίας τους.

Οι συγγραφείς προσθέτουν, “Πολλοί από εμάς βλέπουμε selfies κάθε μέρα στα social media. Γνωρίζουμε ότι τα φίλτρα μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που εμφανίζονται τα σώματα. Αυτή η έρευνα υποδηλώνει ότι η γωνία από την οποία τραβιέται η φωτογραφία μπορεί να μας αλλάξει κρίσεις για το μέγεθος του σώματος, έτσι ώστε όταν καταναλώνουμε εικόνες στο διαδίκτυο, ακόμα και απλές αφιλτράριστες selfies, αυτό που βλέπουμε δεν είναι απαραίτητα μια ακριβής αναπαράσταση της πραγματικής ζωής”.

Ο ύπνος δεν είναι μια κατάσταση στην οποία είμαστε εντελώς απομονωμένοι από το περιβάλλον μας: ενώ κοιμόμαστε, είμαστε σε θέση να ακούμε και να καταλαβαίνουμε λέξεις. Αυτές οι παρατηρήσεις θέτουν υπό αμφισβήτηση τον ίδιο τον ορισμό του ύπνου και τα κλινικά κριτήρια που καθιστούν δυνατή τη διάκριση μεταξύ των διαφορετικών σταδίων του. Αυτά τα ευρήματα αναφέρονται λεπτομερώς σε μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Neuroscience.

Τι είναι ο ύπνος;

Ο ύπνος γενικά ορίζεται ως μια περίοδος κατά την οποία το σώμα και το μυαλό βρίσκονται σε ηρεμία – σαν να είναι αποκομμένα από τον κόσμο. Ωστόσο, μια νέα μελέτη με επικεφαλής τους Delphine Oudiette, Isabelle Arnulf και Lionel Naccache στο Ινστιτούτο Εγκεφάλου του Παρισιού δείχνει ότι το όριο μεταξύ εγρήγορσης και ύπνου είναι πολύ πιο πορώδες από ό,τι φαίνεται. Οι ερευνητές έχουν δείξει ότι οι συνηθισμένοι κοιμισμένοι μπορούν να συλλάβουν λεκτικές πληροφορίες που μεταδίδονται από μια ανθρώπινη φωνή και να ανταποκριθούν σε αυτές συσπώνοντας τους μύες του προσώπου τους.

Αυτή η εκπληκτική ικανότητα εμφανίζεται κατά διαστήματα κατά τη διάρκεια σχεδόν όλων των σταδίων του ύπνου – όπως τα παράθυρα σύνδεσης με τον έξω κόσμο άνοιξαν προσωρινά σε αυτήν την περίπτωση. Αυτά τα νέα ευρήματα υποδηλώνουν ότι μπορεί να είναι δυνατή η ανάπτυξη τυποποιημένων πρωτοκόλλων επικοινωνίας με άτομα που κοιμούνται για να κατανοήσουμε καλύτερα πώς αλλάζει η νοητική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του ύπνου. Στον ορίζοντα: ένα νέο εργαλείο για πρόσβαση στις γνωστικές διαδικασίες που αποτελούν τη βάση τόσο του φυσιολογικού όσο και του παθολογικού ύπνου.

Χίλιες και μία παραλλαγές συνείδησης

“Ακόμα κι αν φαίνεται οικείο επειδή τον επιδιδόμαστε κάθε βράδυ, ο ύπνος είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο φαινόμενο. Η έρευνά μας μάς έχει διδάξει ότι η εγρήγορση και ο ύπνος δεν είναι σταθερές καταστάσεις: αντίθετα, μπορούμε να τις περιγράψουμε ως ένα μωσαϊκό συνειδητής και φαινομενικά ασυνείδητες στιγμές”, εξηγεί ο Lionel Naccache, νευρολόγος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Pitié-Salpêtrière και νευροεπιστήμονας.

Είναι απαραίτητο να αποκρυπτογραφηθούν οι μηχανισμοί του εγκεφάλου που βρίσκονται κάτω από αυτές τις ενδιάμεσες καταστάσεις μεταξύ της εγρήγορσης και του ύπνου. «Όταν είναι απορυθμισμένα, μπορεί να σχετίζονται με διαταραχές όπως υπνοβασία, υπνική παράλυση, παραισθήσεις, το αίσθημα ότι δεν κοιμάσαι όλη τη νύχτα ή αντίθετα ότι κοιμάσαι με τα μάτια ανοιχτά», δήλωσε η Isabelle Arnulf, επικεφαλής του Sleep Pathology.

Για να διακρίνουν μεταξύ της εγρήγορσης και των διαφορετικών σταδίων του ύπνου, οι ερευνητές χρησιμοποιούν συνήθως φυσιολογικούς δείκτες όπως συγκεκριμένα εγκεφαλικά κύματα που γίνονται ορατά μέσω ηλεκτροεγκεφαλογραφίας. Δυστυχώς, αυτοί οι δείκτες δεν παρέχουν μια λεπτομερή εικόνα του τι συμβαίνει στο μυαλό των ατόμων που κοιμούνται. Μερικές φορές, έρχονται σε αντίθεση με τις μαρτυρίες τους.

Ένα παιχνίδι μεταξύ ασυνειδησίας και διαύγειας

Για να εξερευνήσουν αυτή τη λεωφόρο, οι ερευνητές στρατολόγησαν 22 άτομα χωρίς διαταραχές ύπνου και 27 ασθενείς με ναρκοληψία, δηλαδή άτομα που βιώνουν ανεξέλεγκτα επεισόδια υπνηλίας κατά τη διάρκεια της ημέρας. Τα άτομα με ναρκοληψία έχουν την ιδιαιτερότητα να έχουν πολλά διαυγή όνειρα, στα οποία γνωρίζουν ότι κοιμούνται. μερικοί μπορούν μερικές φορές ακόμη και να διαμορφώσουν το σενάριο των ονείρων τους όπως θέλουν.

Επιπλέον, εισέρχονται εύκολα και γρήγορα στον ύπνο REM (το στάδιο όπου εμφανίζεται το διαυγές όνειρο) κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθιστώντας τους καλούς υποψηφίους για τη μελέτη της συνείδησης κατά τη διάρκεια του ύπνου υπό πειραματικές συνθήκες. «Μια από τις προηγούμενες μελέτες μας έδειξε ότι η αμφίδρομη επικοινωνία, από τον πειραματιστή στον ονειροπόλο και αντίστροφα, είναι δυνατή κατά τη διάρκεια του διαυγούς ύπνου REM», εξηγεί η Delphine Oudiette.

Λεπτομέρειες της μελέτης

«Τώρα, θέλαμε να μάθουμε εάν αυτά τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να γενικευθούν σε άλλα στάδια του ύπνου και σε άτομα που δεν βιώνουν διαυγή όνειρα». Οι συμμετέχοντες στη μελέτη κλήθηκαν να πάρουν έναν υπνάκο. Οι ερευνητές τους έκαναν ένα τεστ «λεξικής απόφασης», στο οποίο μια ανθρώπινη φωνή πρόφερε μια σειρά από πραγματικές και κατασκευασμένες λέξεις. Οι συμμετέχοντες έπρεπε να αντιδράσουν χαμογελώντας ή συνοφρυώνοντας για να τους κατηγοριοποιήσουν σε μία ή την άλλη από αυτές τις κατηγορίες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του πειράματος, παρακολουθούνταν με πολυυπνογραφία – μια ολοκληρωμένη καταγραφή της δραστηριότητας του εγκεφάλου και της καρδιάς, των κινήσεων των ματιών και του μυϊκού τόνου. Όταν ξυπνούσαν, οι συμμετέχοντες έπρεπε να αναφέρουν εάν είχαν ή όχι ένα διαυγές όνειρο κατά τη διάρκεια του υπνάκου τους και αν θυμήθηκαν να αλληλεπιδράσουν με κάποιον.

“Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες, είτε ήταν ναρκολεπτικοί είτε όχι, ανταποκρίθηκαν σωστά στα λεκτικά ερεθίσματα ενώ παρέμεναν κοιμισμένοι. Αυτά τα συμβάντα ήταν σίγουρα πιο συχνά κατά τη διάρκεια επεισοδίων διαυγών ονείρων, που χαρακτηρίζονταν από υψηλό επίπεδο επίγνωσης. Ωστόσο, τα παρατηρήσαμε περιστασιακά και στις δύο ομάδες κατά τη διάρκεια όλων φάσεις ύπνου”, λέει η Isabelle Arnulf.

Αμφισβήτηση του δόγματος του αποσυνδεδεμένου ύπνου

Διασταυρώνοντας αυτά τα φυσιολογικά και συμπεριφορικά δεδομένα και τις υποκειμενικές αναφορές των συμμετεχόντων, οι ερευνητές έδειξαν επίσης ότι είναι δυνατό να προβλεφθεί το άνοιγμα αυτών των παραθύρων σύνδεσης με το περιβάλλον, δηλαδή τις στιγμές που οι κοιμώμενοι ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στα ερεθίσματα. Ανακοινώθηκαν από μια επιτάχυνση της εγκεφαλικής δραστηριότητας και από φυσιολογικούς δείκτες που συνήθως συνδέονται με πλούσια γνωστική δραστηριότητα.

«Σε ανθρώπους που είχαν ένα διαυγές όνειρο κατά τη διάρκεια του ύπνου τους, η ικανότητα να ανταποκρίνονται στις λέξεις και να αναφέρουν αυτή την εμπειρία κατά το ξύπνημα χαρακτηριζόταν επίσης από μια συγκεκριμένη ηλεκτροφυσιολογική υπογραφή. Τα δεδομένα μας υποδηλώνουν ότι οι διαυγείς ονειροπόλοι έχουν προνομιακή πρόσβαση στον εσωτερικό τους κόσμο και ότι αυτή η αυξημένη επίγνωση επεκτείνεται στον έξω κόσμο», εξηγεί ο Lionel Naccache.