Οι σκύλοι πιστεύουν ότι οι ιδιοκτήτες είναι οι γονείς τους; Έχουν το ίδιο συναίσθημα με ένα παιδί για τους γονείς τους και έτσι δεν είναι απλά ένα ζώο αλλά ένα παιδί για εμάς και γι’ αυτούς είμαστε οικογένεια. Αν ποτέ αναρωτιέστε αν το σκυλάκι σας είναι σαν το παιδί σας ή όχι, ξανασκεφτείτε το. Γι’ αυτούς είστε οι γονείς τους.

Νομίζουν τα σκυλιά ότι είστε η μαμά τους;

Λοιπόν, ναι, ένα κουτάβι μπορεί σίγουρα να σας σκεφτεί ως τη «μητέρα» του —δηλαδή τον πάροχο και τον προστάτη του— και να αναπτύξει τόσο ισχυρό συναισθηματικό δεσμό μαζί σας σαν να είστε συγγενείς με το αίμα. Το κουτάβι σας θα μάθει επίσης γρήγορα να σας ξεχωρίζει ανάμεσα σε αγνώστους, τόσο με την όραση όσο και μέσω της ισχυρής όσφρησής του.

Οι σκύλοι μας θεωρούν οικογένειά τους;

Και αυτό που δείχνουν οι μελέτες είναι ευπρόσδεκτα νέα για όλους τους ιδιοκτήτες σκύλων: Τα σκυλιά δεν φαίνεται μόνο να μας αγαπούν, αλλά στην πραγματικότητα μας βλέπουν ως την οικογένειά τους. Αποδεικνύεται ότι οι σκύλοι βασίζονται στους ανθρώπους περισσότερο από ό,τι κάνουν το δικό τους είδος για στοργή, προστασία και οτιδήποτε ενδιάμεσα.

Μπορούν τα σκυλιά να πουν ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες τους;

Τα σκυλιά είναι καταπληκτικά και μπορούν να εκπαιδευτούν να κάνουν πολλά πράγματα. Με αυτό που λέγεται, ορισμένες πηγές επισημαίνουν ότι τα σκυλιά μπορούν να εκπαιδεύονται για να αναγνωρίζουν με επιτυχία πρόσωπα. Ωστόσο, είναι πιο πιθανό το κουτάβι σας να μπορεί να αναγνωρίσει τα μέλη της οικογένειας μόνο του – δεν απαιτείται εκπαίδευση!

Οι σκύλοι πιστεύουν ότι ο ιδιοκτήτης τους είναι σκύλος;

Η σύντομη απάντηση στο “νομίζουν οι σκύλοι ότι οι άνθρωποι είναι σκύλοι;” δεν είναι. Μερικές φορές, πιθανότατα θα ήθελαν να κυλιόμαστε στη λάσπη μαζί τους και να ενθουσιαζόμαστε τόσο με το πάρκο σκύλων. Από εκεί και πέρα, μάλλον δεν μας θεωρούν ψηλά άτριχα σκυλάκια με πηγή κεράσματα για σκύλους.

Τι σκέφτεται ο σκύλος μου όταν τον φιλάω;

Όταν φιλάτε τον σκύλο σας, μπορεί να παρατηρήσετε σημάδια που δείχνουν ότι γνωρίζει ότι το φιλί είναι μια χειρονομία στοργής. Ως κουτάβια, αυτό δεν είναι κάτι που οι σκύλοι θα αναγνώριζαν, αν και θα ένιωθαν ότι το κάνετε. Ωστόσο, καθώς μεγαλώνουν συνδέουν τα φιλιά και τις αγκαλιές με το να είσαι χαρούμενος μαζί τους.

Θυμούνται τα σκυλιά τους παλιούς ιδιοκτήτες τους;

Δείχνουν τα ισχυρότερα σημάδια αναγνώρισης με προηγούμενους ιδιοκτήτες που τους φέρθηκαν καλά ή που τους φέρθηκαν άσχημα. Αυτές οι μόνιμες εντυπώσεις δηλώνονται στις αντιδράσεις που μπορεί να έχουν οι σκύλοι σε άτομα που μοιάζουν με τους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους.

Θυμούνται τα σκυλιά τους ιδιοκτήτες τους μετά από χρόνια;

Μελέτες δείχνουν επίσης ότι οι σκύλοι αναγνωρίζουν μεμονωμένες φωνές και ανταποκρίνονται στους τόνους της φωνής. Έτσι, όσο ένας σκύλος μπορεί να μυρίζει, να έχει υγιή μάτια και να ακούει, πιθανότατα θα σας θυμάται όσο καιρό κι αν έχετε φύγει από τη ζωή του.

Τι σκέφτεται ένας σκύλος όλη μέρα;

Συνολικά, οι σκύλοι είναι πολύπλοκα πλάσματα που σκέφτονται για ένα ευρύ φάσμα πραγμάτων, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών σχέσεων, του φυσικού τους περιβάλλοντος, της καθημερινής ρουτίνας, των σωματικών αναγκών και της υγείας και της ευεξίας.

Ο σκύλος μου με σκέφτεται όταν λείπω;

Πραγματικά νοσταλγούν οι ιδιοκτήτες τους στα σκυλιά; Το κάνουν! Έχουν γίνει διάφορες μελέτες σε σκύλους, συμπεριλαμβανομένων σαρώσεων εγκεφάλου, για να διαπιστωθεί ότι τα σκυλιά εμφάνιζαν αρνητικά συναισθήματα ενώ ο ιδιοκτήτης τους έλειπε. Αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον όταν εξετάζουμε συγκεκριμένες ράτσες και την ιδιοσυγκρασία τους.

Ξέρουν τα σκυλιά ότι αγαπιούνται;

Ο Δρ. Brian Hare, ο οποίος έχει γράψει βιβλία σχετικά με τη νοητικότητα του σκύλου, είπε στο People ότι τα σκυλιά έχουν συναισθήματα και συναισθήματα όπως και εμείς. Να τι είπε για την αγάπη: Ναι, ο σκύλος σου ξέρει πόσο τον αγαπάς!

Άνοια: Μελέτη με επικεφαλής το King’s College του Λονδίνου διαπίστωσε ότι τα άτομα με άνοια και οι φροντιστές τους αντιμετωπίζουν συχνά παρεξηγήσεις και κοινωνικό στίγμα από τις τοπικές κοινοτικές υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, γεγονός που δημιουργεί εμπόδια στην έγκαιρη και επαρκή πρόσβαση στην υποστήριξη που χρειάζονται. Οι ερευνητές του Ινστιτούτου  Ανακουφιστικής Φροντίδας, Πολιτικής & Αποκατάστασης Cicely Saunders του King’s College (Cicely Saunders Institute of Palliative Care, Policy & Rehabilitation του King’s College) του Λονδίνου διεξήγαγαν σειρά συνεντεύξεων με άτομα με άνοια και νυν και πενθούντες φροντιστές από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Το έγγραφο με τίτλο “Διερεύνηση της πρόσβασης στην κοινοτική περίθαλψη και της χρήσης του τμήματος επειγόντων περιστατικών από άτομα με άνοια”: A qualitative interview study with people with dementia, and current and bereaved caregivers,” δημοσιεύεται στο Διεθνές Περιοδικό Γηριατρικής Ψυχιατρικής (International Journal of Geriatric Psychiatry).

Ένας συμμετέχων με άνοια δήλωσε: “Δεν θα πω ότι είναι προσβλητικό, αλλά δεν δίνεται η σοβαρότητα που νομίζω ότι θα έπρεπε να έχει η ασθένεια. Μόνο όταν είσαι ο ηλικιωμένος κύριος ή η ηλικιωμένη κυρία που περπατάς στη μέση του δρόμου με τις πιτζάμες σου και δεν ξέρεις πού μένεις, τότε “αχ, αχ ευλογημένος, ο καημένος, δεν ξέρουν ότι έχουν Αλτσχάιμερ” ή “δεν ξέρουν ότι έχουν κάποιου είδους άνοια”. Ένας θλιμμένος φροντιστής είπε: “Η μαμά είχε δικαίωμα να ακουστεί η φωνή της και δεν ακούστηκε και την αγνόησαν, εντελώς. Και οι δικές μου ανησυχίες για το ίδιο ακριβώς θέμα απορρίφθηκαν. Ναι. εννοώ, πολύ ευγενικά, δεν ήταν αγενείς όταν είπαν, αλλά από τη δική τους άποψη, δεν είχαν άλλη επιλογή”. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των μεταβαλλόμενων αναγκών των ατόμων που πάσχουν από άνοια και ενός συστήματος υγείας και κοινωνικής φροντίδας που δεν ανταποκρίνεται στην άνοια ως κατάσταση που περιορίζει τη ζωή, με τρία θέματα να αναδύονται από τη μελέτη:

• Μετά τη διάγνωση, τα άτομα με άνοια και οι οικογένειές τους είχαν λίγη καθοδήγηση κατά την πρόσβαση στις υπηρεσίες φροντίδας και συχνά έπρεπε να πιέσουν για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους, ενώ όσοι διέθεταν περισσότερους πόρους ήταν σε θέση να κερδίσουν υποστήριξη καλύτερα από άλλους.
• Πολλά άτομα με άνοια και οι φροντιστές διαπίστωσαν ότι η άνοια δεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψη και δεν θεωρούνταν ως μια κατάσταση που περιορίζει τη ζωή, λόγω του κοινωνικού στίγματος που επικεντρώνεται στα νευροψυχιατρικά συμπτώματα της άνοιας.
• Οι επισκέψεις στο τμήμα επειγόντων περιστατικών θεωρήθηκαν ως έσχατη λύση, καθώς τα περιβάλλοντα αυτά ήταν συχνά συγκεχυμένα και προκαλούσαν άγχος στους ασθενείς που περίμεναν για θεραπεία. Ωστόσο, λόγω της ανεπαρκούς πρόσβασης σε κλινική εμπειρογνωμοσύνη στην κοινότητα, το τμήμα επειγόντων περιστατικών αποτελούσε συχνά το μονοπάτι της μικρότερης αντίστασης για την πρόσβαση στη φροντίδα.

Η καθηγήτρια Katherine Sleeman,  στην Έδρα Laing Galazka για την Ανακουφιστική Φροντίδα, στο Ινστιτούτο Cicely Saunders  στη Βασιλική Σχολή Νοσηλευτικής, Μαιευτικής & Ανακουφιστικής Φροντίδας (Laing Galazka Chair in Palliative Care στο Cicely Saunders Institute in King’s Faculty of Nursing, Midwifery & Palliative Care), πρόσθεσε: “Όπως κάθε πάθηση που περιορίζει τη ζωή, έτσι και η άνοια είναι άξια αφιερωμένης φροντίδας. Ωστόσο, η ποιότητα της φροντίδας στο τέλος της ζωής που είναι διαθέσιμη και προσβάσιμη στα άτομα με άνοια διαφέρει σε διάφορες περιοχές, εθνικότητες και επίπεδα στέρησης. Ως η κύρια αιτία θανάτου στο Ηνωμένο Βασίλειο σήμερα, πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι προσπάθειες επικεντρώνονται στην καλύτερη υποστήριξη των σχεδόν ενός εκατομμυρίου ανθρώπων που ζουν με άνοια και των 700.000 μελών της οικογένειας που τους φροντίζουν”. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι πάνω από το 75% των ατόμων με άνοια είχαν τουλάχιστον μία μη προγραμματισμένη εισαγωγή στο νοσοκομείο μετά τη διάγνωσή τους και ότι οκτώ στους δέκα ασθενείς με διάγνωση άνοιας είχαν τουλάχιστον μία επίσκεψη στο νοσοκομείο κατά το τελευταίο έτος της ζωής τους, με το ένα τέταρτο όλων των επισκέψεων κατά το τελευταίο έτος της ζωής να συμβαίνει τον τελευταίο μήνα πριν από τον θάνατο.

Παχυσαρκία: Η παχυσαρκία παγκοσμίως έχει σχεδόν τριπλασιαστεί από το 1975, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Έχουν διατυπωθεί πολλές υποθέσεις για τα αίτια της παχυσαρκίας, μεταξύ των οποίων η αυξημένη κατανάλωση λίπους, υδατανθράκων ή υπερ-επεξεργασμένων τροφίμων (UPF), η αδράνεια, η υπερλιπιδαιμία και η υπερινσουλιναιμία. Με βάση αυτές τις υποθέσεις, αναζητήθηκαν λύσεις που αφορούσαν τη μείωση της κατανάλωσης των ύποπτων παραγόντων. Καλά ελεγχόμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η αυξημένη κατανάλωση λίπους, υδατανθράκων ή υπερ-επεξεργασμένων τροφίμων UPF συνδέεται με αυξημένη κατανάλωση τροφίμων και αύξηση του σωματικού βάρους, ενώ η μείωση της κατανάλωσης λίπους, υδατανθράκων ή υπερ-επεξεργασμένων τροφίμων UPF στα ίδια άτομα συνδέθηκε με απώλεια βάρους. Ωστόσο, οι μελέτες αυτές δεν προσδιορίζουν μια συγκεκριμένη αιτία της παχυσαρκίας, δεδομένου ότι οι δίαιτες περιλαμβάνουν πολλαπλές μεταβλητές.

Σε μια νέα προοπτική, η Barbara E. Corkey, Ph.D., ομότιμη καθηγήτρια Ιατρικής και Βιοχημείας στην Ιατρική Σχολή Chobanian & Avedisian του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, παρουσιάζει μια εναλλακτική ελέγξιμη και εφαρμόσιμη υπόθεση/μοντέλο σχετικά με την αιτία της παχυσαρκίας. Εάν επικυρωθεί, θα μπορούσε να υποδείξει σαφή βήματα για την αναστροφή της παχυσαρκίας. Οι άνθρωποι διαφέρουν ως προς την αποτελεσματικότητα με την οποία καίνε και αποθηκεύουν τα θρεπτικά συστατικά ως απάντηση στην υπερκατανάλωση τροφής. Ορισμένοι άνθρωποι σπαταλούν περισσότερη ενέργεια όταν υπερκαταναλώνουν και αποθηκεύουν λιγότερη. Αυτά τα άτομα τείνουν να μην παίρνουν εύκολα βάρος. Οι άνθρωποι διαφέρουν, επίσης, ως προς την αντίδρασή τους στη στέρηση τροφής. Ορισμένοι διατηρούν την ενέργεια καλύτερα από άλλους και όταν κάνουν δίαιτα δεν χάνουν εύκολα βάρος. “Αυτές είναι φυσιολογικές παραλλαγές και ο καθένας μας είναι λίγο διαφορετικός, λόγω γενετικής, αλλά αντιδρούμε στα ίδια σήματα”, δήλωσε ο Corkey. Η υπόθεσή της υποθέτει ότι η παχυσαρκία (ορισμένες χημικές ενώσεις που υποτίθεται ότι διαταράσσουν τη φυσιολογική ανάπτυξη και την ισορροπία του μεταβολισμού των λιπιδίων), οι οποίες έχουν εισέλθει στο περιβάλλον τα τελευταία 50 χρόνια, δημιουργούν παραπληροφόρηση στον οργανισμό μας, όπως ακατάλληλη έκκριση ινσουλίνης ή πείνα, που οδηγεί στην παχυσαρκία.

Η παχυσαρκία, πιστεύει, μπορεί να δημιουργήσει αλλαγές στην οξειδοαναγωγική κατάσταση (ένα φυσιολογικό σήμα είτε περίσσειας είτε ανάγκης για ενέργεια) που δεν σχετίζεται με τις ενεργειακές ανάγκες, αλλά διεγείρουν ψευδώς την πείνα ή την αποθήκευση καυσίμων όταν δεν χρειάζονται “Η αυξανόμενη συχνότητα εμφάνισης της παχυσαρκίας συσχετίζεται με την αυξημένη κατανάλωση λίπους, υδατανθράκων ή υπερ-επεξεργασμένων τροφίμων UPF μαζί με χιλιάδες πιθανές περιβαλλοντικές τοξίνες, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που προέρχονται από λιπάσματα, εντομοκτόνα, πλαστικά και ατμοσφαιρικούς ρύπους. Ο εντοπισμός αυτών των παραγόντων θα μας επιτρέψει να τους απομακρύνουμε ή να εμποδίσουμε την ικανότητά τους να παράγουν παραπληροφόρηση”, δήλωσε η Corkey. Το μοντέλο της Corkey, αν επικυρωθεί, θα μπορούσε να επηρεάσει πολλές, αν όχι όλες τις ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Το έγγραφό της εξετάζει τους άμεσα διαθέσιμους τρόπους δοκιμής του μοντέλου της. Πιστεύει ότι το καλύτερο αποτέλεσμα αυτής της εργασίας θα ήταν ο εντοπισμός των προκαλούντων παχυσαρκία παραγόντων και η απομάκρυνσή τους. Το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα θα ήταν θεραπείες που θα μπλοκάρουν την επίδρασή τους στους φυσιολογικούς ρυθμιστικούς μηχανισμούς του οργανισμού για την έκκριση ινσουλίνης.

Τα ευρήματα αυτά δημοσιεύονται στο περιοδικό Φιλοσοφικές Συναλλαγές της Βασιλικής Εταιρείας B (Philosophical Transactions of the Royal Society B).