Διαφορετικά περιβάλλοντα — εργασία, δρόμος, καθημερινή μετακίνηση — αλλά κοινός παρονομαστής: η ασφάλεια και η πρόληψη. Και τελικά, η υγεία.

Συχνά μιλάμε για την υγεία με όρους νόσου, θεραπείας και φαρμάκων. Όμως η σύγχρονη προσέγγιση της δημόσιας υγείας — και αυτό που ονομάζουμε «κουλτούρα ασφάλειας» — ξεκινά πολύ νωρίτερα: πριν συμβεί το κακό. Στοχεύει στη μείωση του κινδύνου, στη σωστή εκπαίδευση, στη διαμόρφωση στάσεων και συστημάτων που προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή.
Η οδική ασφάλεια δεν είναι απλώς θέμα τροχαίας — είναι θέμα υγείας.
Οι ασφαλείς συνθήκες εργασίας δεν είναι μόνο εργασιακό δικαίωμα — είναι προϋπόθεση ζωής.
Η πρόληψη των ατυχημάτων δεν είναι «υπερβολή» — είναι ιατρική πράξη στον πυρήνα της.
Ως παιδίατρος, το βλέπω καθημερινά στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Η πρόληψη δεν είναι θεωρία — είναι πράξη που ξεκινά από την οικογένεια:
-
ασφαλής ύπνος βρεφών
-
ασφαλής εισαγωγή στερεών τροφών και πρόληψη πνιγμονής
-
πρόληψη ατυχημάτων στο σπίτι
-
ασφαλές παιχνίδι
-
ασφαλείς μετακινήσεις και χρήση καθισμάτων αυτοκινήτου
-
ασφαλείς διακοπές
-
ψηφιακή ασφάλεια και υπεύθυνη χρήση του διαδικτύου από εφήβους
Η εκπαίδευση των γονέων και των οικογενειών δεν είναι «συμπληρωματική» φροντίδα — είναι βασικός πυλώνας πρόληψης τραυματισμών, δηλητηριάσεων, λοιμώξεων και ψυχοκοινωνικών κινδύνων.
Στο πεδίο της Δημόσιας Υγείας, η έννοια της κουλτούρας ασφάλειας σημαίνει ότι δεν περιμένουμε το λάθος ή το δυστύχημα για να δράσουμε. Δημιουργούμε συστήματα, διαδικασίες και συμπεριφορές που κάνουν το ασφαλές εύκολο και αυτονόητο. Αυτό αφορά τα νοσοκομεία, τους χώρους εργασίας, τους δρόμους, τα σχολεία, τα σπίτια μας.

Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα δεν πρέπει να μένουν μόνο ως ειδήσεις που μας σοκάρουν. Πρέπει να γίνονται αφορμή για συλλογική ωρίμανση. Για να περάσουμε από τη λύπη στη δομημένη πρόληψη. Από την αντίδραση στον σχεδιασμό. Από το «δεν το φανταζόμουν» στο «το είχαμε προβλέψει».
Η ασφάλεια είναι δείκτης ποιότητας υγείας. Και η πρόληψη είναι η πιο ανθρώπινη μορφή ιατρικής.

