Παραίτηση-σοκ, μαζικές απολύσεις και πολιτικές παρεμβάσεις: η κατάρρευση της «ανεξαρτησίας» των media
Η Washington Post, κάποτε σύμβολο της αμερικανικής δημοσιογραφίας, εισέρχεται σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας της.
Η αιφνίδια παραίτηση του εκδότη και CEO, Γουίλ Λιούις, λίγες μέρες μετά από μαζικές απολύσεις που αποδεκάτισαν το newsroom, έπεσε σαν σεισμική δόνηση στο εκδοτικό τοπίο των ΗΠΑ. Κάπου εδώ αρχίζει να κλονίζεται και το αφήγημα της «ασφαλούς ιδιοκτησίας» από έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη.
Απολύσεις-σφαγείο και πανικός στο newsroom
Σχεδόν 300 δημοσιογράφοι – περίπου το 40% του συντακτικού δυναμικού – βρέθηκαν εκτός. Οι περικοπές ήταν καθολικές: διεθνή γραφεία, τοπικό ρεπορτάζ, αθλητικά, γραφικά, podcasts. Η Post εγκαταλείπει τη Μέση Ανατολή, αποσύρει ανταποκριτή από το Κίεβο και παγώνει επενδύσεις σε νέα formats, την ώρα που η γεωπολιτική ένταση αυξάνεται. Το μήνυμα είναι σαφές: λιγότερη δημοσιογραφία, περισσότερη λογιστική.
Η πολιτική σκιά του Μπέζος
Το πραγματικά ενδιαφέρον σημείο όμως βρίσκεται στην Ουάσινγκτον. Η απόφαση να μπλοκαριστεί η δημόσια στήριξη της Καμάλα Χάρις πριν τις εκλογές του 2024 θεωρήθηκε από πολλούς στη σύνταξη «κόκκινη γραμμή». Για πρώτη φορά, η ιδιοκτησία φάνηκε να επεμβαίνει άμεσα στη συντακτική ταυτότητα ενός μέσου που οικοδόμησε τη φήμη του πάνω στην ανεξαρτησία.
Η αντίδραση των αναγνωστών δεν άργησε: περίπου 250.000 ψηφιακοί συνδρομητές εγκατέλειψαν την Post σε ένα μόνο χρόνο, προκαλώντας οικονομική αιμορραγία πάνω από 100 εκατ. δολάρια για το 2024. Το ταμείο δεν μπορεί να αγοράσει αξιοπιστία.
Όταν το brand δεν αρκεί
Σε αντίθεση με τους New York Times και τη Wall Street Journal, η Washington Post απέτυχε να μετατρέψει το κύρος της σε βιώσιμο ψηφιακό μοντέλο. Οι αλγόριθμοι δεν συγχωρούν, οι συνδρομητές δεν χαρίζονται, και τα social media απορροφούν προσοχή και διαφήμιση με ταχύτητα που καμία ιστορική εφημερίδα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί χωρίς στρατηγική.
Ο Μάρτι Μπάρον το περιέγραψε χωρίς περιστροφές: «Αυτές είναι από τις πιο σκοτεινές ημέρες της Post».
Η υπόθεση της Washington Post αποκαλύπτει μια μεγάλη αλήθεια: η πλούσια ιδιοκτησία δεν εγγυάται ούτε ανεξαρτησία ούτε επιβίωση.
Για τα μέσα ενημέρωσης που διαμορφώνουν πολιτικές ατζέντες, το ερώτημα δεν είναι πια αν θα υπάρξουν παρεμβάσεις, αλλά πόσο εμφανείς θα γίνουν και ποιο θα είναι το κόστος τους.
Για τα ελληνικά ΜΜΕ, το μήνυμα είναι αυστηρό αλλά ξεκάθαρο: χωρίς σαφές ψηφιακό μοντέλο, επένδυση στο περιεχόμενο και ξεκάθαρα τείχη μεταξύ ιδιοκτησίας και σύνταξης, ακόμη και οι πιο ισχυρές μάρκες μπορεί να σβήσουν — αργά, θορυβωδώς και δημόσια.
Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!