Αυτοτραυματισμός: Οι ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις είναι λιγότερο αποτελεσματικές για τους άνδρες

Μια νέα μελέτη από ερευνητές στο City St George’s του Πανεπιστημίου του Λονδίνου διαπίστωσε ότι οι ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις για τον αυτοτραυματισμό φαίνεται να αποδίδουν καλύτερα στις γυναίκες παρά στους άνδρες, εγείροντας ανησυχίες σχετικά με το πόσο καλά ανταποκρίνονται οι τρέχουσες θεραπείες στις ανάγκες των ανδρών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο αυτοκτονίας. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο The Lancet Regional Health—Europe.

Μεθοδολογία της μελέτης

Οι ερευνητές ανέλυσαν 46 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που περιλάμβαναν πάνω από 15.000 συμμετέχοντες. Η ομάδα επικεντρώθηκε σε άτομα που είχαν αυτοτραυματιστεί τους τελευταίους έξι μήνες και είχε καταγράψει αποτελέσματα όπως η επανάληψη του αυτοτραυματισμού.

Οι ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις περιλάμβαναν κυρίως:

• Ομιλητικές θεραπείες, όπως γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία (CBT) και διαλεκτική συμπεριφορική θεραπεία (DBT).
• Θεραπείες βασισμένες στη νοητικοποίηση (MBT) και ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία.
• Διαχείριση περιστατικών, οικογενειακή θεραπεία, δομημένη παρακολούθηση από γενικό ιατρό και παρεμβάσεις εξ αποστάσεως (π.χ. επιστολές ή μηνύματα).

Κύρια ευρήματα

• Από τις 34 δοκιμές που ανέφεραν το κύριο αποτέλεσμα, οι άνδρες που έλαβαν παρέμβαση ήταν πιο πιθανό να επαναλάβουν τον αυτοτραυματισμό σε σύγκριση με τις γυναίκες.
• Η σύγκριση με τις ομάδες ελέγχου έδειξε ότι οι άνδρες δεν ωφελήθηκαν σημαντικά από τις παρεμβάσεις, ενώ οι γυναίκες παρουσίασαν μείωση της πιθανότητας επανάληψης αυτοτραυματισμού.
• Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών στα δευτερεύοντα αποτελέσματα, όπως η κατάθλιψη ή η αυτοκτονική σκέψη.

Επιπτώσεις και προτάσεις

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι, δεδομένου ότι οι άνδρες έχουν υψηλότερο κίνδυνο θανάτου από αυτοκτονία, η χαμηλή αποτελεσματικότητα των τρεχουσών παρεμβάσεων αποτελεί σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας.

Προτεινόμενες προσεγγίσεις για τη βελτίωση της υποστήριξης στους άνδρες περιλαμβάνουν:

• Θεραπείες χωρίς ομιλία, ομαδικές ή κοινοτικές παρεμβάσεις (π.χ. σε ανδρικά υπόστεγα, κουρεία, αθλητικά σωματεία).
• Προσεγγίσεις προσανατολισμένες στη δράση, όπως αθλητισμός ή συμμετοχή σε έργα.
• Προγράμματα καθοδήγησης και mentoring.

Οι ερευνητές τονίζουν επίσης την ανάγκη να λαμβάνονται υπόψη άτομα με διαφορετική ταυτότητα φύλου, τα οποία ενδέχεται να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο αυτοτραυματισμού.