Υποξεία θυρεοειδίτιδα: Τι είναι, πότε εμφανίζεται και ποια είναι τα συμπτώματα

Η υποξεία θυρεοειδίτιδα είναι μια φλεγμονώδης πάθηση του θυρεοειδούς αδένα που εμφανίζεται σχετικά σπάνια, αλλά μπορεί να προκαλέσει έντονα και ενοχλητικά συμπτώματα. Ο θυρεοειδής είναι ένας μικρός αδένας σε σχήμα πεταλούδας που βρίσκεται στη βάση του λαιμού και παίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού και πολλών λειτουργιών του οργανισμού.

Η υποξεία θυρεοειδίτιδα χαρακτηρίζεται από φλεγμονή του αδένα και συνήθως εξελίσσεται σε στάδια. Αν και συχνά προκαλεί ανησυχία στους ασθενείς λόγω των συμπτωμάτων της, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια προσωρινή κατάσταση που υποχωρεί με την κατάλληλη αντιμετώπιση.

Τι είναι η υποξεία θυρεοειδίτιδα

Η υποξεία θυρεοειδίτιδα, γνωστή και ως θυρεοειδίτιδα De Quervain, είναι μια μορφή φλεγμονής του θυρεοειδούς που συνήθως εμφανίζεται μετά από ιογενή λοίμωξη. Πιστεύεται ότι η αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος σε έναν ιό μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή στον αδένα.

Η φλεγμονή αυτή οδηγεί σε απελευθέρωση θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα, γεγονός που προκαλεί προσωρινά συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού. Με την πάροδο του χρόνου, ο θυρεοειδής μπορεί να περάσει και από μια φάση μειωμένης λειτουργίας, πριν επανέλθει τελικά στο φυσιολογικό.

Πότε εμφανίζεται

Η υποξεία θυρεοειδίτιδα εμφανίζεται συχνότερα μετά από μια λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, όπως ένα κρυολόγημα ή μια ιογενή ίωση. Τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν λίγες εβδομάδες μετά την ανάρρωση από την αρχική λοίμωξη.

Η πάθηση παρατηρείται συχνότερα σε γυναίκες ηλικίας 30 έως 50 ετών, αν και μπορεί να εμφανιστεί και σε άνδρες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, εμφανίζεται σε περιόδους που υπάρχουν αυξημένες ιογενείς λοιμώξεις στον πληθυσμό.

Παρότι δεν είναι μεταδοτική, η σύνδεσή της με ιούς οδηγεί τους ειδικούς να θεωρούν ότι πρόκειται για μια ανοσολογική αντίδραση του οργανισμού.

Τα πιο συχνά συμπτώματα

Τα συμπτώματα της υποξείας θυρεοειδίτιδας μπορεί να διαφέρουν από άτομο σε άτομο, αλλά υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά σημάδια που εμφανίζονται συχνά.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα είναι ο πόνος στον λαιμό, ιδιαίτερα στην περιοχή του θυρεοειδούς. Ο πόνος μπορεί να είναι έντονος και συχνά επεκτείνεται προς το σαγόνι ή τα αυτιά. Σε πολλές περιπτώσεις, ο λαιμός είναι ευαίσθητος στην αφή.

Άλλα συχνά συμπτώματα περιλαμβάνουν:

• πυρετό

• αίσθημα κόπωσης

• μυϊκούς πόνους

• δυσκολία στην κατάποση

• αίσθημα γενικής κακουχίας

Κατά την πρώτη φάση της νόσου, λόγω της αυξημένης απελευθέρωσης ορμονών, μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα που θυμίζουν υπερθυρεοειδισμό. Αυτά περιλαμβάνουν ταχυκαρδία, νευρικότητα, αυξημένη εφίδρωση και απώλεια βάρους.

Τα στάδια της νόσου

Η υποξεία θυρεοειδίτιδα συχνά εξελίσσεται σε τρία βασικά στάδια.

Στην αρχική φάση, η φλεγμονή προκαλεί την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα. Αυτό οδηγεί σε συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού που μπορεί να διαρκέσουν μερικές εβδομάδες.

Στη συνέχεια, καθώς ο θυρεοειδής εξαντλεί τα αποθέματά του, μπορεί να εμφανιστεί μια φάση υποθυρεοειδισμού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα επίπεδα των ορμονών πέφτουν και μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα όπως κόπωση, αύξηση βάρους και αίσθημα ψύχους.

Τέλος, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο θυρεοειδής επανέρχεται σταδιακά στη φυσιολογική λειτουργία του μέσα σε μερικούς μήνες.

Πώς γίνεται η διάγνωση

Η διάγνωση της υποξείας θυρεοειδίτιδας βασίζεται σε συνδυασμό κλινικών συμπτωμάτων και εξετάσεων. Ο γιατρός μπορεί να εξετάσει τον θυρεοειδή για ευαισθησία ή πρήξιμο και να ζητήσει αιματολογικές εξετάσεις για τον έλεγχο των θυρεοειδικών ορμονών.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί υπερηχογράφημα θυρεοειδούς ή άλλες εξετάσεις για να αποκλειστούν άλλες παθήσεις.

Ποια είναι η αντιμετώπιση

Η θεραπεία της υποξείας θυρεοειδίτιδας στοχεύει κυρίως στην ανακούφιση των συμπτωμάτων. Συχνά χορηγούνται αντιφλεγμονώδη φάρμακα για τη μείωση του πόνου και της φλεγμονής.

Σε πιο έντονες περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστούν κορτικοστεροειδή για μικρό χρονικό διάστημα. Αν υπάρχουν έντονα συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού, ο γιατρός μπορεί να προτείνει φάρμακα που βοηθούν στον έλεγχο της καρδιακής συχνότητας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η πάθηση υποχωρεί πλήρως μέσα σε λίγους μήνες. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να υπάρχει ιατρική παρακολούθηση, ώστε να ελέγχεται η λειτουργία του θυρεοειδούς και να αντιμετωπίζονται έγκαιρα τυχόν επιπλοκές.