Υπάρχουν συνεντεύξεις από άτομα με αναπηρία για την προσωπική τους ζωή εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Επίσης, δημοσιογράφοι έχουν μιλήσει με αμέτρητους γονείς, φροντιστές και επαγγελματίες για θέματα που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα των ατόμων με αναπηρία. Επομένως, όταν η Kat Watkins που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο είπε ότι ένας γιατρός υπέθεσε ότι δεν είχε σεξουαλική ζωή λόγω της αναπηρίας της, δεν ξαφνιάστηκαν πολλοί. Αυτή η εμπειρία έχει επαναληφθεί πολλές φορές και αντικατοπτρίζει κάτι που βιώνουν πολλά άτομα με αναπηρία.
Η διαρκής σιωπή γύρω από το σεξ
Παρά το γεγονός ότι ζούμε σε μια ολοένα και πιο σεξουαλικοποιημένη κουλτούρα, η συζήτηση για το σεξ παραμένει ταμπού, ακόμη και για τους ερευνητές. Η έρευνα γύρω από το σεξ χρηματοδοτείται ελάχιστα, αν και αποτελεί βασικό στοιχείο της ζωής των περισσότερων ανθρώπων. Πολλά άτομα με αναπηρία λένε ότι είναι η πρώτη φορά που μιλάνε ανοιχτά για σεξ. Αν και αυτό το ακούω συχνά, εξακολουθεί να με σοκάρει.
Μέσα σε αυτά τα χρόνια, λίγα έχουν αλλάξει για τα άτομα με αναπηρία, ιδιαίτερα για όσους έχουν ορατές αναπηρίες ή μαθησιακές δυσκολίες. Οι κοινωνικές αντιλήψεις συχνά υπονοούν ότι η αναπηρία μειώνει την ικανότητα ή την επιθυμία για σεξ, κάτι που δυσχεραίνει την πλήρη συμμετοχή τους ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας.
Παιδαγωγική μεταχείριση και αποσεξουαλικοποίηση
Τα άτομα με αναπηρία συχνά αντιμετωπίζονται με παιδαγωγικό ή αποσεξουαλικό τρόπο. Αντί να απευθύνονται στους ίδιους, οι επαγγελματίες και οι οικογένειες μιλούν για εκείνους με συγκαταβατική φωνή ή απευθύνονται σε φροντιστές. Αυτή η αντιμετώπιση συμβάλλει στην αποσεξουαλικοποίηση, με πολλούς να υποθέτουν ότι τα άτομα με αναπηρία δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν σεξ.
Ο όρος «αμπλισμός» περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι με αναπηρία υφίστανται διακρίσεις σε μια κοινωνία που θεωρεί την έλλειψη αναπηρίας ως φυσιολογική. Σε αυτή την προοπτική, οι υποθέσεις περί «μη σεξουαλικότητας» δεν είναι αθώες· είναι υποτιμητικές και μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων.
Η αδυναμία να μιλήσουν ανοιχτά για το σεξ ενισχύει τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν. Έρευνες δείχνουν ότι οι επαγγελματίες υγείας και κοινωνικής φροντίδας διαθέτουν περιορισμένη εκπαίδευση και αυτοπεποίθηση στη συζήτηση για το σεξ με άτομα με αναπηρία, γεγονός που περιορίζει περαιτέρω την πρόσβασή τους σε πληροφορίες και υποστήριξη.
Πρόσβαση στην πρόληψη και την εκπαίδευση
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι ο εμβολιασμός κατά του HPV και τα προγράμματα ελέγχου του τραχήλου της μήτρας θα μπορούσαν να αποτρέψουν εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως. Ωστόσο, έρευνες δείχνουν ότι γυναίκες με αναπηρία δεν έχουν πάντα πρόσβαση σε αυτά τα προγράμματα. Στη Βρετανία, 1 στις 5 γυναίκες με σωματική αναπηρία έχει θεωρηθεί από τον γιατρό της ότι δεν είναι σεξουαλικά ενεργή. Επιπλέον, το εμβόλιο HPV χορηγείται λιγότερο συχνά σε εφήβους με μαθησιακές δυσκολίες, γεγονός που πιθανώς συνδέεται με τη σχολική απουσία και τις κοινωνικές αντιλήψεις για την αναπηρία.
Τα άτομα με αναπηρία είναι πιο ευάλωτα σε σεξουαλική κακοποίηση και καταναγκασμό. Τα παιδιά με αναπηρία είναι σχεδόν τρεις φορές πιο πιθανό να βιώσουν σεξουαλική βία από συνομηλίκους χωρίς αναπηρία, ενώ οι ενήλικες έχουν διπλάσιες πιθανότητες κακοποίησης συγκριτικά με άτομα χωρίς αναπηρία. Τα στατιστικά είναι πιθανόν υποτιμημένα, καθώς πολλά περιστατικά δεν καταγγέλλονται.
Εκπαίδευση για σεξ και σχέσεις
Τα παιδιά με αναπηρία συχνά αποκλείονται από την εκπαίδευση για σεξ και σχέσεις, συνήθως από υπερπροστατευτικούς γονείς. Αν και οι γονείς ενεργούν από αγάπη και φροντίδα, αυτή η προστασία μπορεί να είναι αντιπαραγωγική, περιορίζοντας την πρόσβαση σε σημαντικές πληροφορίες.
Τα παιδιά, οι νέοι και οι ενήλικες με αναπηρία έχουν δικαίωμα σε κατάλληλες και προσβάσιμες πληροφορίες για το σώμα τους και τις σχέσεις, ώστε να κατανοούν τη σεξουαλικότητά τους και να αναγνωρίζουν υγιείς σχέσεις. Η πρόσβαση σε τέτοιες πληροφορίες τους προστατεύει, ενισχύει την ασφάλεια και τους επιτρέπει να βιώνουν ευχαρίστηση και χαρά στη ζωή τους.
Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!