Η ιδέα ότι η οικειότητα σκοτώνει το σεξ έχει αποκτήσει σχεδόν τη μορφή κοινωνικού αξιώματος. Ακούγεται σε παρέες, σε άρθρα αυτοβελτίωσης, σε συζητήσεις για σχέσεις που «δεν τραβάνε πια». Παρουσιάζεται ως φυσικός νόμος: όσο περισσότερο γνωρίζεις τον άλλον, όσο μειώνεται το μυστήριο, τόσο το πάθος φθίνει. Όμως οι ιδέες που κυριαρχούν σπάνια είναι αθώες. Πάντα αξίζει να ρωτάμε: ποιον εξυπηρετεί αυτή η πεποίθηση;
Η αφήγηση που ευνοεί την αντικατάσταση
Όταν πιστεύουμε ότι η οικειότητα είναι εχθρός της επιθυμίας, η λύση φαίνεται προφανής: αλλαγή. Αλλαγή συντρόφου, εμπειριών, ρόλων. Η σχέση αντιμετωπίζεται σαν προϊόν με ημερομηνία λήξης, όπου η αξία βρίσκεται αποκλειστικά στο καινούργιο. Αυτή η λογική ταιριάζει απόλυτα σε μια κουλτούρα κατανάλωσης, όπου το «βαρέθηκα» νομιμοποιείται ως φυσική εξέλιξη και όχι ως σημείο προς διερεύνηση.
Η βιομηχανία της ανασφάλειας
Η πεποίθηση ότι η οικειότητα σκοτώνει το σεξ τροφοδοτεί μια ολόκληρη αγορά. Εφαρμογές γνωριμιών, σεμινάρια σχέσεων, βιβλία που υπόσχονται να «ξαναφέρουν τη σπίθα», προϊόντα που παρουσιάζονται ως λύσεις σε ένα υποτιθέμενο αναπόφευκτο πρόβλημα. Όλα βασίζονται στην ίδια παραδοχή: ότι η μακροχρόνια εγγύτητα είναι από μόνη της απειλή. Αν όμως το σεξ μπορούσε να θεωρηθεί κάτι που εξελίσσεται μέσα στην ασφάλεια, αυτή η αγορά θα έχανε μεγάλο μέρος της ισχύος της.
Το βολικό άλλοθι της παραίτησης
Σε προσωπικό επίπεδο, αυτή η ιδέα λειτουργεί συχνά ως άλλοθι. Είναι πιο εύκολο να πούμε «έτσι είναι οι σχέσεις» παρά να αντιμετωπίσουμε δύσκολες αλήθειες: ότι δεν μιλήσαμε ποτέ ανοιχτά για τις επιθυμίες μας, ότι απομακρυνθήκαμε συναισθηματικά, ότι αφήσαμε τη ρουτίνα να αντικαταστήσει την παρουσία. Η αφήγηση περί «θανάτου του σεξ» μας απαλλάσσει από την ευθύνη της ενεργής συμμετοχής στη σχέση.
Ο φόβος της πραγματικής εγγύτητας
Η βαθιά οικειότητα δεν είναι απλώς άνεση και συνήθεια. Είναι το να σε βλέπει ο άλλος χωρίς άμυνες, χωρίς ρόλους, χωρίς προσπάθεια εντυπωσιασμού. Αυτό μπορεί να είναι τρομακτικό. Αν πιστεύεις ότι η οικειότητα σκοτώνει το σεξ, μπορείς να κρατάς πάντα μια απόσταση και να τη βαφτίζεις «απαραίτητη για το πάθος». Έτσι προστατεύεις τον εαυτό σου από την έκθεση, αλλά χάνεις τη δυνατότητα βαθύτερης σύνδεσης.
Μια στενή αντίληψη για την επιθυμία
Η συγκεκριμένη πεποίθηση συμφέρει και μια πολύ περιορισμένη εικόνα του σεξ. Το ταυτίζει αποκλειστικά με την ένταση της αρχής, με το άγνωστο και την επιβεβαίωση. Όταν αυτά υποχωρούν, το σεξ θεωρείται χαμένο. Όμως η επιθυμία δεν εξαφανίζεται απαραίτητα· συχνά μεταμορφώνεται. Γίνεται λιγότερο αγχώδης, πιο συνειδητή, πιο συνδεδεμένη. Αν δεν έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε αυτή τη μορφή ως εξίσου ερωτική, τότε κάθε αλλαγή μοιάζει με παρακμή.
Οι κοινωνικές συνέπειες της πεποίθησης
Σε ευρύτερο επίπεδο, η ιδέα ότι η οικειότητα σκοτώνει το σεξ υπονομεύει τη σημασία της μακροχρόνιας δέσμευσης. Αν το πάθος είναι καταδικασμένο να χαθεί, γιατί να επενδύσει κανείς χρόνο, φροντίδα και προσπάθεια σε μια σχέση; Η αφήγηση αυτή ευθυγραμμίζεται με κοινωνίες που προωθούν την ταχύτητα, την επιφάνεια και τη διαρκή εναλλαγή αντί για το βάθος και τη συνέχεια.
Τι δεν συμφέρει αλλά απελευθερώνει
Αυτό που δεν συμφέρει κανέναν, πέρα από τους ίδιους τους ανθρώπους μέσα στις σχέσεις, είναι να αναγνωρίσουμε ότι η οικειότητα δεν σκοτώνει το σεξ από μόνη της. Αυτό που συχνά το αποδυναμώνει είναι η απουσία επικοινωνίας, περιέργειας και συναισθηματικής παρουσίας. Το πάθος δεν χάνεται επειδή γνωρίζεις τον άλλον, αλλά επειδή σταματάς να τον συναντάς πραγματικά. Και αυτή η συνειδητοποίηση, αν και απαιτητική, είναι βαθιά απελευθερωτική.
Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!