Σε μια περίοδο έντονων γεωοικονομικών ανακατατάξεων, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Η συζήτηση που βρίσκεται στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών θεσμών αφορά το κατά πόσο η ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας μπορεί να συνδυαστεί με τη διατήρηση του ανοιχτού εμπορικού χαρακτήρα της Ένωσης.
Η ιδέα ενός μοντέλου «Buy European» κερδίζει έδαφος σε ορισμένες πρωτεύουσες. Στόχος είναι η προτεραιότητα σε ευρωπαϊκά προϊόντα και επιχειρήσεις, κυρίως σε τομείς στρατηγικής σημασίας όπως η πράσινη ενέργεια, η τεχνολογία, οι ημιαγωγοί, η άμυνα και οι κρίσιμες πρώτες ύλες. Οι υποστηρικτές της πρότασης θεωρούν ότι μια πιο προστατευτική προσέγγιση μπορεί να μειώσει τις εξαρτήσεις από τρίτες χώρες και να ενισχύσει την παραγωγική βάση της Ευρώπης.
Ωστόσο, η συζήτηση δεν είναι χωρίς εντάσεις. Κράτη-μέλη με ισχυρό εξαγωγικό προσανατολισμό εκφράζουν επιφυλάξεις, προειδοποιώντας ότι η υπερβολική έμφαση στην εσωστρέφεια μπορεί να πλήξει την ανταγωνιστικότητα και να προκαλέσει αντίμετρα από εμπορικούς εταίρους. Το δίλημμα που αναδύεται είναι σαφές: πώς μπορεί η Ένωση να προστατεύσει τα στρατηγικά της συμφέροντα χωρίς να διολισθήσει σε πρακτικές που θυμίζουν οικονομικό προστατευτισμό.
Παράλληλα, στις Βρυξέλλες ωριμάζει η άποψη ότι η ανταγωνιστικότητα δεν εξαρτάται μόνο από τις εμπορικές πολιτικές, αλλά και από τη μείωση της γραφειοκρατίας, την επιτάχυνση των επενδύσεων και την ενίσχυση της ενιαίας αγοράς. Η απλούστευση κανονισμών, η διευκόλυνση της πρόσβασης σε χρηματοδότηση και η στήριξη της καινοτομίας αποτελούν βασικούς άξονες της νέας στρατηγικής.
Το επόμενο διάστημα θεωρείται καθοριστικό. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν θα επηρεάσουν όχι μόνο τη βιομηχανική πολιτική της Ευρώπης, αλλά και τις ισορροπίες στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται μπροστά σε μια στρατηγική καμπή: να ενισχύσει την αυτονομία της χωρίς να διαρρήξει τους δεσμούς της με την παγκόσμια οικονομία.
Βρείτε μας στο Google News. Πατήστε εδώ!
